รุ่งสางเมื่อยามราตรีสิ้นสุดลง ทุกคนตื่นจากห้วงนิทรา ชีหยวนก็ได้สังหารเจ้าหน้าที่ราชการคนสุดท้ายลงแล้วเช่นกัน
นางตบมือเบา ๆ แล้วเดินไปหาท่านหญิงเซี่ยอย่างคุ้นเคย
เพียงชั่วข้ามคืน เพราะเป็นห่วงครอบครัวเกินไป ท่านหญิงเซี่ยจึงดูแก่ลงนับสิบปี
ครั้นเห็นชีหยวน ท่านหญิงเซี่ยก็เบิกตากว้างแล้วพุ่งตัวเข้าไป ถามด้วยความตื่นตระหนก: "คุณหนู อาเวียนเป็นอย่างไรบ้าง? เขาไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?"
เซี่ยหยวนมีสติปัญญาไม่เท่าคนปกติ จึงใช้ชีวิตได้ยากลำบากกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย ครั้งหนึ่งเคยมีครอบครัวคอยคุ้มครอง เขาก็ยังพอใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจ แต่หากต้องจากครอบครัวไป คนเช่นเขาย่อมไม่มีความสามารถในการเอาชีวิตรอดภายนอก
เพียงแค่นึกถึงจุดนี้ ท่านหญิงเซี่ยก็นั่งไม่ติดที่นั่ง
ชีหยวนเดินเข้าไปนั่งข้างกายท่านหญิงเซี่ย แล้วกล่าวเสียงเบา: "จะไม่มีอะไรผิดพลาด เพียงท่านเชื่อข้า ทุกคนจะปลอดภัยอย่างแน่นอน"
เรื่องนี้มิใช่เรื่องของความเชื่อหรือไม่เชื่อ ท่านหญิงเซี่ยถอนหายใจยาว
เขาว่ากันว่าเจ้าเมืองทำลายตระกูล นายอำเภอทำลายวงศ์ตระกูล
โจวเสี่ยวเผิงเห็นทีจะตั้งใจผลักสกุลเซี่ยไปสู่ความตายอย่างแท้จริง
เบื้องหน้าราชสำนักและศาลาว่าการ พลังของปัจเจกบุคคลช่างดูเล็กน้อยและไม่เป็นที่กล่าวขวัญยิ่งนัก
นางสูดหายใจเข้าลึก รู้สึกว่าแม้แต่การหายใจเข้า ใจก็เจ็บปวดไปด้วย จึงยิ้มเยาะออกมาอย่างขมขื่น: "เป็นข้าที่ออกปากยากเกินไปแก่เจ้า เรื่องเช่นนี้ จะเรียกร้องให้เจ้าต้องรับประกันผลลัพธ์ได้อย่างไรเล่า?"
ชีหยวนไม่กล่าวสิ่งใดอีก