ชีหยวนจะไม่คิดไปเองว่าที่แม่จางกลับมาก็เพราะคิดได้แล้วว่าการติดตามตัวเองมีอนาคตที่ดีกว่า จึงละทิ้งความมืดมาสู่ความสว่างกลับมา
นางแค่รู้สึกว่าออกไปข้างนอกแวบเดียวแล้วเปลี่ยนใจกลับมา จะต้องมีเหตุผลอื่นแน่นอน
ในจวนแห่งนี้ ใครเล่าจะทำให้แม่จางเปลี่ยนใจง่ายๆ แล้วเต็มใจมาคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายนางได้?
ชีเจิ้นคงไม่สนใจเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้แน่
หวังซื่อก็ไม่เช่นกัน—สำหรับหวังซื่อแล้ว ลูกสาวคนนี้ไม่เคยอยู่ในสายตาเลย
เช่นนั้น คนที่เหลือ ก็นับนิ้วได้หมด
ชีหยวนครุ่นคิดอย่างสนอกสนใจในใจ มองแม่จางเลือกคนออกมาอย่างมีมาดผู้จัดการ
นางกวาดตามอง แม่จางเลือกคนที่บนหน้ามีคำว่า "เก่ง" เขียนไว้จริงๆ
ส่วนคนที่เหลือ ก็ไม่เอาแล้ว
มีสาวน้อยผอมๆ อายุประมาณสิบสองปี ท่าทางน่าสงสาร เห็นคนถูกเลือกหมดแล้วแต่ตัวเองไม่ติด น้ำตาแทบจะกลิ้งอยู่ในเบ้าตา
คนที่ถูกเลือกมาก็ไม่มีหน้ายิ้มแย้มนัก เห็นได้ชัดว่ารู้สึกว่าที่ของท่านหญิงใหญ่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่ดีนัก
ชีหยวนรู้สึกสะดุดใจ เรียกแม่เกา—ที่กำลังจะไป—เอาไว้: "แม่ หนูขอเพิ่มอีกคนได้ไหม?"
แม่เกาเหลือบมองแม่จาง เห็นทีจะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าทำไมท่านหญิงใหญ่คนนี้ถึงได้เอ่ยปากอีกหลังจากที่เลือกคนเสร็จแล้ว
แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร
แค่เพิ่มคนอีกคนหนึ่ง แม่เกาไม่โง่ที่จะไปสร้างศัตรูในเรื่องแบบนี้
จึงยิ้มรับคำ