พ่อของปู้อู๋ยงตายไปนานแล้วจริง ๆ มิฉะนั้น เขาจะต้องเข้ามาเป็นขันทีในวังอย่างนั้นหรือ?!
แต่บัดนี้ ความรู้สึกในใจของเขาช่างเหมือนกับพ่อตายไม่ผิดเพี้ยน
ช่างบัดซบสิ้นดี!
ไร้สาระสิ้นดี!
ตราบใดที่ที่ไหนมีขันที ที่นั่นย่อมมีคนของเขา——ไม่ ตราบใดที่มีขันทีอยู่ที่ไหน ที่นั่นย่อมมีคนของเขา
ไท่จื่อแห่งจวนมกุฎราชกุมารนั้นโง่เขลาเยี่ยงสุกร กลับป่วยออดแอด รั่วซะยิ่งกว่าตะแกรงเสียอีก
แม้เซียวอวิ๋นถิงจะปราดเปรื่องและเฉียบแหลมเพียงใด แต่เขาก็มีที่พลาดได้เสมอ ยังไงเสียเขาก็เป็นเพียงคนคนเดียว มิใช่เซียน
เขาจัดการให้ขันทีไปสกัดกั้นเซียวอวิ๋นถิงไว้ตั้งแต่เนิ่นแล้ว ยังจัดองครักษ์จินอีอีกชุดให้ไปทำลายหลักฐาน
ทุกอย่างเขาจัดการไว้อย่างรัดกุมมิให้ขาดตกบกพร่อง
ทว่า สุดท้ายกลับให้เซียวอวิ๋นถิงรู้จักฉลาดกว่าหนึ่งก้าว นำสิ่งของมอบแก่ฮ่องเต้หย่งชางเสียก่อน
เช่นนี้จะไม่ให้เขาโกรธแค้นได้อย่างไร?!
ไอ้ลูกทรพีสองคนนี้!
คนหนึ่งเจ้าเล่ห์ อีกคนหนึ่งดุร้าย ราวกับสุนัขจิ้งจอกกับงูพิษมาอยู่ร่วมกัน ผู้ใดได้ใกล้ชิดก็ต้องถูกพวกมันกัดสักคำ
เขาสูดลมหายใจลึก รีบสงบอารมณ์ลงในทันที
หันหน้าหนีอย่างเย็นชา ไม่มองสวี่ฮวนอีก
เขาไม่วิตกว่าเรื่องนี้จะลามมาถึงตน
ขอเพียงสวี่ฮวนยังมีสติดี ก็ควรรู้ว่า หากไม่ลากเขาเข้าไปเกี่ยวข้อง อย่างมากก็เป็นเพียงสวี่ฮวนเองที่ต้องพบเภทภัย แต่หากกล้าดึงเขาเข้าไปด้วย อย่าว่าแต่สวี่ฮวนจะไม่มีหลักฐานเรื่องเขารับเงินสินบนเลย แม้จะมี ความผิดเพียงเล็กน้อยนี้ เขาก็สามารถผลักให้องครักษ์จินอีฝ่ายเมืองจี้โจวรับผิดแทนได้ทั้งหมด