ครั้นชีเจิ้นเอ่ยปาก แม่จางก็ยิ้มมิได้ยิ้มหลอก เอ่ยเยาะเหน็บแนมชีหยวนว่า “คุณหนูใหญ่ สถานการณ์มาถึงเพียงนี้แล้ว ท่านอย่าได้ดิ้นรนไปเลย ข้าพเจ้าเห็นกับตาตนเอง จะผิดพลาดได้อย่างไรเล่า?”
แววตาแห่งชัยชนะฉายชัดในดวงตานาง
จะทำอะไรได้ ในเมื่อนางเลือกเข้าข้างชีอวิ๋นถิงและชีจิ่นแล้ว
เลือกข้างแล้ว ย่อมหวังให้ชีหยวนจากไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้
ชีหยวนจ้องหน้านางด้วยสายตาเย็นชา “ข้ามิได้พูดกับเจ้า! จงไปให้พ้น!”
สีหน้าแม่จางพลันกระอักกระอ่วนนัก ด้วยอารมณ์วูบไหวจึงยืดอกเข้ามาขวางไว้ข้างหน้า “คุณหนูใหญ่ ข้าพเจ้าเพียงปฏิบัติตามคำสั่ง ท่านอย่ามายื้อยุดกับข้าพเจ้าอยู่ที่นี่เลย...”
นางยังเอื้อมมือหมายจะกระชากเสื้อผ้าของชีหยวนอีกต่างหาก
ชีเจิ้นและนางหวังล้วนนิ่งเฉยไม่มีปฎิกิริยาใดๆ
ชีหยวนสีหน้าเรียบเฉย ยกมือขึ้นฟาดซ้ายฟาดขวาอย่างหนัก สองฉาดร่วงลงบนใบหน้าแม่จาง
ในราตรีอันเงียบสงัด เสียงตบทั้งสองดังชัดแจ๋วเป็นพิเศษ
แม่จางถูกตบจนสติแทบหลุด ฝันไปก็ไม่ถึงว่าชีหยวนจะหยิ่งยะโสได้ถึงเพียงนี้!
ลูกนอกคอกที่เกิดในชนบทผู้นี้ช่างน่ารังเกียจ!
ไม่แปลกใจเลยที่คนทั้งบ้านไม่มีใครรักนาง!
ไม่มีความเป็นกุลสตรีแม้แต่น้อย!
อะไรนิดอะไรหน่อยก็ลงมือตีคน!
นางเอามือกุมใบหน้า จ้องชีหยวนด้วยแววตาแค้นเคือง ข่มใจไม่ให้โต้ตอบคืน
อดทนไว้! อดทนไว้!
นางเตือนตัวเอง เมื่อใดที่นางขุดหลักฐานความผิดของชีหยวนได้ เมื่อนั้นจะได้เห็นว่าชีหยวนยังจะโอหังได้อีกนานเพียงใด!