ฮ่องเต้หย่งชางทรงได้ยินดังนั้นทรงดีพระทัยเหลือหลาย
หลายปีมานี้ พระองค์ทรงรู้สึกว่าทรงพระกรุณาต่อองค์หญิงใหญ่ ถึงกับทรงไม่กล้าเผชิญพระพักตร์องค์หญิงใหญ่
บัดนี้ลู่หมิงอันกลับมาแล้ว พระองค์ก็ถือได้ว่าทรงตอบแทนองค์หญิงใหญ่ได้บ้าง
ด้วยความปีติยินดี พระองค์จึงตรัสสั่งให้ชีเจิ้นเข้ามาทันที
แล้วก็ทรงลูบพระอังสาพระชายาหลิวพลางตรัสว่า “หว่านอิน เจ้ากลับมาแล้ว ก็ไปพักผ่อนเสียก่อนเถิด ข้าจะเรียกกั๋วกงฉู่และฮูหยินแห่งจวนกั๋วกงฉู่เข้าวังมาเยี่ยมเจ้า”
พระหัตถ์ของพระชายาหลิวกลับผลักออกไปทันที
นางหรี่ตามองฮ่องเต้หย่งชางอย่างเย็นชาแล้วถามว่า “ฝ่าบาทควรจะทรงทราบดีว่า มารดาของหม่อมฉันสิ้นชีพไปแล้วบนแผ่นดินศักดินา โลกนี้จะไปมีฮูหยินแห่งจวนกั๋วกงฉู่คนที่สองที่ใดอีกเล่า?”
......
ฮ่องเต้หย่งชางเพิ่งทรงนึกขึ้นได้ว่าฮูหยินแห่งจวนกั๋วกงฉู่เป็นอนุภรรยา
พระองค์ทรงเก้อเขินเล็กน้อย ตรัสอธิบายเบา ๆ ว่า “เป็นภรรยาแต่งใหม่ของกั๋วกงฉู่ ก็เป็นคนที่ว่านอนสอนง่ายมากทีเดียว เลี้ยงดูน้องชายน้องสาวของเจ้าเป็นอย่างดีดุจลูกในไส้......”
พระชายาหลิวหัวเราะเย้ยหยันขึ้นหนึ่งที ยิ่งรู้สึกขบขันยิ่งขึ้น “ดุจลูกในไส้?”
ฮ่องเต้หย่งชางทรงสัมผัสได้ว่านางมีท่าทีประหลาด จึงตรัสถามว่า “เป็นอะไรไป?”
กำลังพูดอยู่นั้น ขันทีเซี่ยก็เข้ามากราบทูลว่า กั๋วกงฉู่ขอเข้าเฝ้า
ฮ่องเต้หย่งชางทอดพระเนตรพระชายาหลิวครั้งหนึ่ง ทรงขมวดพระขนงแล้วก็คลายออก “เรียกเข้ามา!”
ชีเจิ้นยืนอยู่ข้างหนึ่ง รู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนเข็มนับพันเล่ม