สามีภรรยาที่ไม่ได้พบกันมานานหลายปี เมื่อได้พบกันอีกครั้ง ทุกสิ่งก็เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้ราวกับคนละโลก
เมื่อฮ่องเต้หย่งชางก้าวเข้าสู่ตำหนักไท่จี๋ ครู่หนึ่งเขากลับรู้สึกเหมือนคนใกล้บ้านแต่อายเกินกว่าจะก้าวเข้าไป
ในชั่วขณะนั้น ในความคิดของเขาล้วนเต็มไปด้วยภาพความยากลำบากตอนที่ทั้งสองเพิ่งเดินทางมาถึงเมืองจางโจว
ตอนนั้นเขาคืออ๋องชนบทที่มิได้รับความโปรดปราน ดินแดนที่ได้รับการจัดสรรก็เป็นเพียงหมู่บ้านชาวประมงที่แร้นแค้น
มีพายุไต้ฝุ่นมาประจำ และในฤดูหนาวก็หนาวจนแทบแข็งตาย
ตอนที่เพิ่งไปถึง ถึงขั้นไม่มีจวนอ๋องแม้แต่แห่งเดียว ต้องพาพระชายาหลิวไปพำนักอยู่ที่จวนผู้ว่าการมณฑลฝูเจี้ยนด้วยกัน
จนกระทั่งเขามุ่งมั่นบริหารบ้านเมือง สร้างท่าเรือ กำจัดโจรสลัดญี่ปุ่นและโจรทะเล จนตั้งหลักปักฐานได้มั่นคงแล้ว จึงได้มีจวนอ๋องหมินเป็นของตนเองในสามปีให้หลัง
แม้แต่จวนอ๋อง ก็มิได้มีกำแพงแดงและกระเบื้องหลากสีอย่างอ๋องอื่น ๆ เพียงแต่ใช้ทรัพยากรในท้องถิ่น ใช้ไม้เนื้อแข็งและอิฐสีเทาในแถบนั้นมาสร้าง จวนอ๋องก็มิได้แกะสลักลวดลายอันวิจิตร
วันเวลาเหล่านั้น ราวกับผ่านไปเพียงชั่วพริบตา
แต่แท้จริงแล้วมันก็ยาวนานเหลือเกิน ดวงตาของเขาเริ่มมีน้ำตาคลอ ก้าวเท้าเดินเข้าไปพร้อมร้องเรียกอย่างตะกุกตะกักว่า "หว่านอิน!"
พระชายาหลิวมีผมสีขาวขึ้นที่ขมับทั้งสองข้าง รูปร่างยังคงผอมบางดังเช่นหลายปีก่อน เมื่อเห็นฮ่องเต้หย่งชาง นางก็หันหลังกลับ ในดวงตาจางหายไปด้วยความแค้นที่แทบจะมองไม่เห็น ผ่านไปครู่ใหญ่ จึงคุกเข่าลงเพื่อจะถวายคำนับ