ชีเจิ้นยามนี้ร้อนใจแทบบ้า
เขาถีบหลิวจงกระเด็นไปหนึ่งที แล้วถามด้วยความเดือดดาล “เจ้าทำงานกันยังไง? ไอ้คนโง่! ข้าสั่งให้เจ้าหาตัวให้เจอ ไม่ตายก็ต้องเห็นศพ เจ้าทำเป็นหูทวนลมไปได้หรือไง?!”
หลิวจงถูกถีบจนแทบอาเจียนออกมา ได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าตาคร่ำเคร่งรีบส่ายหน้า “ท่านโหว ข้าน้อยกล้าที่ไหนเล่า? เรื่องที่ท่านสั่ง ข้าน้อยล้วนไปจัดการอย่างจริงจัง แต่ตอนที่ข้าน้อยไปถึง คนถูกพาตัวไปแล้วจริงๆ!”
ตอนที่เขาไปถึง คนของนางหวังก็ปล่อยตัวชีจิ่นไปแล้ว
หลิวจงไม่กล้ารั้งรอแม้แต่น้อย รีบสืบสาวได้ความทันทีว่ารู้ว่าชีจิ่นจะไปเจียงหนาน จึงรีบไล่ตามไปทันที
ใครจะรู้ว่าระหว่างทางกลับหาร่องรอยของชีจิ่นไม่พบเลยสักนิด
เขารู้แก่ใจว่าเรื่องนี้ผิดปกติ จึงรีบกลับมารายงานข่าว
“นางจะไปที่ไหนได้?!” ชีเจิ้นยามนี้ปวดหัวยิ่งนัก คนหนึ่งคือชีหยวนที่ดูเผินๆ ไม่ใช่คนธรรมดา แต่แท้จริงแล้วโหดเหี้ยมอำมหิต
อีกคนเป็นลูกสาวที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กกลับแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้
ทั้งไร้เยื่อใยไร้ความปรานี ครั้งนี้ยังสามารถหายตัวไปต่อหน้าต่อตาจวนโหวได้อีก
หลิวจงรีบพูด “ท่านโหว คุณหนูรองเติบโตในจวนโหวมาตั้งแต่เด็ก ผู้คนที่รู้จักล้วนเป็นเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูง... ข้าน้อยสงสัยว่านางมิได้ออกไปไกลจากชานเมืองเลย หรืออาจจะกลับเข้ามาในเมืองหลวงแล้วก็เป็นได้”