แสงจันทร์สว่างไสว ฤดูหนาวของมณฑลเจียงซีหนาวเย็นยิ่งนัก ถึงแม้จะไม่ตกหิมะอย่างทางเหนือ แต่ฝนปรอยๆ ตกต่อเนื่อง ความหนาวเหน็บชุ่มชื้นเสียดแทงเข้าไปถึงกระดูก ลมราวกับจะพัดทะลุเข้าไปในซอกกระดูกของคนเราได้
ทั่วทั้งจวนสกุลเซี่ยเต็มไปด้วยแสงไฟสว่างไสว
ท่านหญิงเซี่ยกำลังถามคนด้านนอกว่า "ดึกขนาดนี้แล้ว ยังไม่กลับมาอีกหรือ?"
ย่อมมีคนไปบอกกล่าวแก่บ่าวรับใช้และเสี่ยวเอ้อข้างนอก ไม่นานนัก ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมชุดคลุมสีขาว คาดเข็มขัดผ้าสีฟ้า ก็เดินเข้ามาทางประตูจากระเบียงทางเดินหัวเราะพูดว่า "ท่านแม่! ข้าอยู่นี่ไม่ใช่หรือ? ท่านแม่เป็นกังวลอะไรเล่า?"
ท่านหญิงเซี่ยวางแบบรองเท้าในมือลง พอเห็นเขาเข้ามาก็โล่งอก "เจ้าว่าแม่เป็นกังวลอะไร? ว่ากันว่าลูกเดินทางไกลร้อยลี้ มารดาย่อมเป็นห่วง เจ้าไปจวนสกุลเซียวที่จูหรง มิใช่ไปไกลร้อยลี้เชียวหรือ? แม่เป็นห่วงไม่ได้หรือ?"
เซี่ยหยิงอยู่ตรงหน้ามารดาไม่มีทีท่าดื้อรั้น "ใช่แล้ว ๆ เป็นลูกที่ทำให้ท่านแม่เป็นห่วง ล้วนเป็นความผิดของลูกเอง เพียงแต่ท่านอาจารย์มีวันเกิด ข้าเป็นผู้น้อย ย่อมต้องไปด้วยตนเองถึงจะสมความตั้งใจ"
แต่ก่อนเซี่ยหยิงร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ดังนั้นหลังจากรับคำแนะนำของอาจารย์ดูดวงแล้ว จึงถูกส่งไปยังจวนสกุลเซียวที่จูหรง ตามอาจารย์เต๋าของสกุลเซียวฝึกวิชากายา เพื่อให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น
พูดถึงเรื่องนี้ ท่านหญิงเซี่ยก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง "อ้อ แล้วท่านอาจารย์ของเจ้ายังสบายดีหรือไม่?"