สวี่ฮวนถูกมีดสั้นนั้นจี้จนรู้สึกอึดอัด และไม่รู้ว่าเป็นเพราะจิตใจคิดไปเองหรือไม่ เขารู้สึกว่าแผลที่ชีหยวนกรีดนั้นมีเลือดไหลไม่หยุด
สิ่งนี้ทำให้เขาหวาดกลัวยิ่งนัก
เป็นคนย่อมมีจุดอ่อน
ชื่อเสียงและความรักชีวิตคือจุดอ่อนของสวี่ฮวน
เขารีบร้อนเอ่ยขึ้นว่า “ข้าช่วยเจ้าได้! ข้าช่วยล้างมลทินให้สกุลของเจ้าได้ เพียงแค่พวกเจ้าวางใจ ข้าก็สามารถผลักความผิดนี้ให้ผู้อื่นได้!”
ชีหยวนสีหน้าเรียบเฉย แต่ความเย็นชาในดวงตากลับยิ่งทวีลึกล้ำขึ้น
มีดสั้นที่จี้อยู่กับตัวเขาไหวขยับเล็กน้อย เพียงชั่วพริบตาก็เพิ่มรอยเลือดอีกหนึ่งรอยให้เขา
แล้วจึงถามด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นยิ่งขึ้นว่า “จะผลักไปให้แม่ทัพคนอื่นที่ยังคงสู้รบอยู่บนสมรภูมิและภักดีต่อราชสำนักหรือ? จะผลักไปให้ลูกหลานครัวเรือนทหารที่ขึ้นสนามรบตั้งแต่อายุสิบสองสิบสาม ต้องตายในแผนการของเจ้าทั้งที่ยังไม่ทันเติบใหญ่กระนั้นหรือ?!”
สวี่ฮวนเจ็บปวดจนอดร้องอุทานออกมาไม่ได้
แต่เพียงไม่นานเขาก็ค้นพบด้วยความสยดสยอง
ไม่มีเสียงใดๆ
ภายนอกไม่มีเสียงใดๆ เลย
เขาอดไม่ได้ที่จะฝืนหันไปมองชีหยวนด้วยความเสี่ยง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ชีหยวนจึงยิ้มบางๆ “อย่ามองข้าเช่นนั้น ราวกับข้าเป็นยักษ์ใหญ่ที่สังหารคนไม่ยั้งมืออย่างนั้นแหละ คฤหาสน์ของเจ้าก็มีคนรับใช้ไม่กี่คน คนในเรือนชั้นในก็ไปไหว้พระกันหมดแล้ว ส่วนคนหน้าบ้านไม่กี่คนนี้ ข้าเพียงแค่ทำให้พวกเขาสลบไปก็ไม่ต้องออกแรงอะไรเลย”