ชาวบ้านสองข้างถนนต่างพากันรุมล้อมรถม้าของจวนองค์อ๋องฉี ตอนแรกก็เพียงแต่ด่าทอ ต่อมาคนเริ่มขว้างปาสิ่งของ กลายเป็นเศษผักเน่าและก้อนหินลอยกระจายเต็มฟ้า
ฮั่นเยว่เอ้อโกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยว
บัดซบ! ช่างบัดซบนัก!
ชีหยวนเป็นเช่นนี้ แม้แต่ราษฎรโง่เขลาที่ถูกยุยงเหล่านี้ก็เช่นกัน!
ช่างเป็นฝูงชนที่โง่เขย่านัก!
นางตวาดใส่นายสารถีและองครักษ์ “พวกเจ้าเป็นคนตายหรือไร?! มีคนบุกเข้ามาหยามพระรถของพระชายา ฆ่าคนรับใช้ของข้า นี่เป็นความผิดข้อใด ต้องให้ข้าสอนพวกเจ้าหรือไม่?!”
พระชายาของอ๋องคือสตรีที่ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ชั้นหนึ่ง แม้แต่ขุนนางใหญ่ที่พบหน้าก็ต้องลงจากเกี้ยวและลงจากม้า แล้วไหนเลยเด็กสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานและไร้บรรดาศักดิ์จะกล้าทำเช่นนั้น?
นายสารถีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
แต่องครักษ์ข้างกายกลับชักดาบออกมาฉับพลัน
อ๊า!
ในที่สุดก็มีการแสดงอาวุธ ชาวบ้านต่างพากันตกใจถอยหนี ชั่วขณะนั้นสถานการณ์ก็ถูกควบคุมไว้ได้
ปาเป่าที่อยู่ข้างบนเหงื่อแตกพลั่กจนคิดว่าน่าจะออกมาเป็นชั่งแล้ว จ้องมองเซียวอวิ๋นถิงด้วยความตื่นเต้น “ฝ่าบาท พวกเราไม่จำเป็นต้องลงไปช่วยคุณหนูใหญ่ชีจริง ๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ฮั่นเยว่เอ้อเป็นศัตรูกับชีหยวนอยู่แล้ว ยามนี้เห็นทีจะถูกชีหยวนยั่วโทสะจนหมดสติไปแล้วจริง ๆ
เซียวอวิ๋นถิงยิ้มอย่างมีนัย ตอนนี้ถึงจะเริ่มสนใจจริง ๆ เอนตัวพิงขอบหน้าต่างแล้วยกมือขึ้นอย่างไม่แยแส “ไม่ต้อง ดูอยู่ตรงนี้ก็พอ”
ดู? ดูคุณหนูใหญ่ชีถูกตีกลางถนนแล้วถูกจับโยนเข้าคุกงั้นหรือ?