ฮั่นเยว่เอ้อผู้คอยถือตัวอยู่ในรถตลอดทางก็ได้สติขึ้นมาเช่นกัน พอเปิดม่านออกไปเห็นเหลียนเอ๋อร์นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นก็ถึงกับสีหน้าเปลี่ยนไป
เหลียนเอ๋อร์เป็นสาวใช้ในบ้านที่ติดตามนางมาตั้งแต่เด็ก เป็นคนสนิทที่นางไว้ใจที่สุด!
ต่อไปนางได้เป็นพระชายา ไม่อาจขาดคนที่จงรักภักดีและสั่งไหนทำนั่นเช่นนี้ไปได้ ทว่าตอนนี้กลับถูกชีหยวนทำร้ายจนสิ้นชีพ!
คนอัปมงคลนี่จริงๆ ไม่ว่าเรื่องอะไรพอมาเจอกับนางก็ต้องกลายเป็นเรื่องร้ายไปเสียได้
นางกัดฟันมองไปทางชีหยวน ในใจคิดว่าคนป่าคนดอยเช่นนี้ ที่จริงในสกุลชีก็ไม่เป็นที่โปรดปรานของนางหวังอยู่แล้ว คงยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนถูกพระราชทานสมรสให้กับอ๋องฉีแล้ว จึงอดที่จะหัวเราะเย็นออกมาไม่ได้
นางเอ่ยเย็นชา:“เจ้าหรือจะรู้ว่าคนที่เจ้าฆ่าเป็นใคร?!”
ยามนั้น บนห้องส่วนตัวชั้นสามของโรงเตี๊ยมไท่ไป๋ หน้าต่างถูกผลักออก
ปาเป่าทำเสียงเซอะแล้วรีบหันไปบอกเซียวอวิ๋นถิง:“องค์ชาย องค์ชาย! เป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลชีพ่ะย่ะค่ะ!”
เรื่องที่อ๋องฉีถูกพระราชทานสมรส เซียวอวิ๋นถิงก็ได้รับข่าวแล้ว พอเหลือบเห็นตัวหนังสือสามตัวบนโคมที่ห้อยอยู่ข้างรถม้าว่า“จวนองค์อ๋องฉี” ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจ
ปาเป่าดีใจอยู่ครู่หนึ่งก็มุ่นคิ้วด้วยความเป็นกังวล:“องค์ชาย ดูท่าคุณหนูใหญ่ตระกูลชีจะเจอเรื่องเดือดร้อนแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลย ขอรับ องค์ชายจะ......”
จะให้เข้าไปช่วยสักหน่อยหรือไม่?
เพราะช่วงนี้คุณหนูใหญ่ตระกูลชีคนนี้เป็นคนโปรดในสายพระเนตรขององค์ชายเลยทีเดียว