ต่อรองกันอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ไล่พวกอันธพาลสองสามคนไปได้ หงเสียวเดินเข้าไปมองเด็กสาวพวกนั้นด้วยสายตาไม่ไยดีนัก กระพือพัดกลมอย่างไม่แยแส แล้วใช้มือปิดจมูกถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย:
"ล้างตัวให้สะอาดเสีย หลายวันนี้จับตาให้ดี อย่าให้ใครคิดสั้นฆ่าตัวตายได้"
ผู้คนเบื้องล่างคุ้นเคยกับคำสั่งเช่นนี้มานาน รีบรับคำอย่างว่าง่าย
หงเสียวยกขาจะเดินจากไป แต่เด็กสาวคนหนึ่งบนรถลากไม้ใหญ่จู่ๆฟื้นขึ้นมา กระโดดลงมาจับขาของหงเสียวไว้แน่น:
"พี่หญิง ข้าถูกลักพาตัวมา ขอร้องละ พี่หญิงมีเมตตาโปรดปล่อยข้าไปเถิด! ที่บ้านข้ายังมีพ่อแม่ มีน้องชายน้องสาว..."
หงเสียวหมอบลง ยิ้มบาง ๆ ดูเหมือนจะเวทนา:
"น่าสงสารจริง ๆ เลยเด็กน้อย"
เด็กสาวได้ยินดังนั้น น้ำตาก็ไหลพราก ใจบังเกิดความหวังขึ้นมาอย่างไม่มีสิ้นสุด:
"พี่หญิง ขอร้องละ ปล่อยข้าไปเถิด ข้าจะจดจำบุญคุณอันยิ่งใหญ่ของพี่หญิงตลอดไป..."
แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของหงเสียวพลันหายไปในพริบตา เล็บอันแหลมคมกดลงบนคางของเด็กสาว ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยการเยาะเย้ย:
"พูดเหมือนใครจะไม่มีพ่อแม่แท้ ๆ อย่างนั้นแหละ ไหนเจ้าร้องเสียงดังที่สุด ก็คงมีกำลังวังชาดีที่สุด ล้างตัวให้สะอาดแล้วไปรับแขกได้เลย ที่นี่เราไม่เลี้ยงคนเกียจคร้านหรอก!"
ฝีมือการพลิกหน้ากลับหลังไวราวกับพลิกหนังสือของนางนั้นช่างน่าตื่นตะลึงนัก เด็กสาวตั้งตัวไม่ทัน ก็ถูกคนข้าง ๆ ลากตัวไปแล้ว
เซียวอวิ๋นถิงสีหน้าหม่นหมอง