เซียวอวิ๋นถิงจ้องมองชีหยวนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงถามขึ้นทันควัน "คุณหนูชี ตอนนี้มีธุระหรือไม่?"
เมื่อเห็นนางส่ายหน้า เขาจึงผ่อนลมหายใจแล้วพยักหน้า "เมื่อคุณหนูชีว่าง เช่นนั้นหออี๋หงแห่งนี้ เราลองไปเยือนด้วยกันสักครั้ง อย่างไรเล่า?"
ไป๋จื่อซึ่งปรนนิบัติอยู่ข้าง ๆ ได้ยินเขาบอกจะให้คุณหนูใหญ่ไปด้วยกันจึงทำเป็นไม่ได้ยินเสียมิได้ จำต้องเอ่ยเสียงเบา "เรื่องนี้...เกรงว่าจะไม่เหมาะกระมัง? ที่แห่งนั้น...ที่แห่งนั้นคือซ่องโสเภณีนะเพคะ!"
พูดจบนางก็รู้สึกใบหน้าร้อนวูบวาบ สถานที่เช่นนี้สำหรับหญิงสาวผู้ดีมีศักดิ์แล้ว ล้วนเป็นที่เสื่อมเสียชื่อเสียง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการก้าวเท้าเข้าไปเลย
ถึงคุณหนูใหญ่จะเป็นสตรีในจวนโหว ส่วนมากสิ่งที่ทำมักต่างจากหญิงสูงศักดิ์ทั่วไป แต่หากการไปซ่องโสเภณีนี้แพร่งพรายออกไป สุดท้ายย่อมไม่เป็นผลดีต่อชื่อเสียงของคุณหนูใหญ่เป็นแน่
เซียวอวิ๋นถิงมิได้สนใจไป๋จื่อ รอเพียงคำตอบจากชีหยวนเท่านั้น
ชีหยวนนิ่งเงียบไปชั่วครู่ แล้วจึงยิ้มออกมา "ได้สิ"
ไป๋จื่อตกใจจนคว้าแขนชีหยวนไว้แน่น จนกระทั่งขึ้นรถม้าแล้วนางยังร้อนใจเตือนสตินายหญิง "คุณหนูใหญ่! หออี๋หงมิใช่สถานที่ดีอะไรจริง ๆ เพคะ..."
นางถูกนายหน้าค้ามนุษย์ขายต่อเข้าจวนโหว ยามอยู่ข้างนอกย่อมเคยได้ยินชื่อเสียงของหออี๋หงมาก่อน
หญิงสาวจำนวนไม่น้อยเมื่อได้ยินว่าจะต้องถูกส่งไปหออี๋หง ถึงกับยอมกระโดดบ่อน้ำตายดีกว่า