นางพูดพลางน้ำตาร่วงพรูพรู "แม่ของข้าสิ้นชีวิตอย่างน่าเวทนาเช่นนี้ อาสะใภ้ ท่านยังจะเอาคนตายมาเป็นประเด็นอีกหรือ!"
ไล่เฉินหลงเห็นกับตาว่าชีหยวนแอบทำท่าเตะใส่พระชายาหลิวอย่างเงียบ ๆ
เขาก็เลี่ยงสายตาไปทางอื่นอย่างรู้งาน
พระชายาหลิวเตะองค์หญิงเป่าหรงกระเด็นไปทันที
การเตะครั้งนี้เก็บกดไว้มานานเหลือเกิน
แม่ลูกคู่นี้ช่างน่ารำคาญยิ่งนัก!
ตั้งแต่กลับมา ก็ร้องไห้ไม่หยุด กระทำตัวอ่อนแอไม่หยุด สารภาพผิดไม่หยุด
ผิดก็ยอมรับ แต่เรื่องชั่วช้าก็ยังจะทำต่อไปอย่างแน่วแน่
สมแล้วที่โดนเตะ ไม่ได้โดนอย่างไม่ได้เรื่องแม้แต่น้อย
องค์หญิงเป่าหรงถูกเตะล้มลงกับพื้น ถึงกับกุมหน้าท้องร้องเรียกฝ่าบาทอย่างเจ็บปวด
ฮ่องเต้หย่งชางทรงกริ้วขึ้นมาบ้าง
พระองค์พระราชทานความดีความชอบให้เกินไปจริง ๆ ไม่ผิด แต่เรื่องนั้นยังพอเจรจากันได้! หากไม่เหมาะสม ก็ไปปรึกษากับกระทรวงพิธี แล้วค่อยว่ากันตามแบบอย่างราชสำนักรุ่นก่อน ดูว่าจะกำหนดข้อปฏิบัติใหม่กันอย่างไร!
เหตุใดพระชายาหลิวถึงกับลงมือทำร้ายเด็กเล่า?!
พระองค์ทรงรีบเข้าไปประคององค์หญิงเป่าหรงขึ้นทันที
ใครจะรู้ว่าพระชายาหลิวกลับหัวเราะเย้ยออกมา
เสียงหัวเราะนี้ทำให้ฮ่องเต้หย่งชางไม่สบายพระทัยยิ่งนัก พระองค์ทรงหน้าบึ้งถาม "เจ้าหัวเราะสิ่งใด?"
"เซียวเซียนเจียว เจ้ายังคงใจอ่อนเหมือนตอนอยู่ที่เมืองศักดินานั้นหรือ? เจ้าเป็นฮ่องเต้มาหลายปีแล้ว ยังไม่เจริญก้าวหน้าแม้แต่น้อยหรือ?" นางชักสีหน้าบึ้งตึง "ลูกสาวของเจ้า นางปรุงยาพิษเอง นางฆ่าพระสนมสุดที่รักของเจ้าเอง เจ้ามาทำเป็นพ่อลูกอ่อนโยนอะไรกันอยู่ที่นี่? เจ้าไม่กลัวว่าพระสนมหลิวน้อยของเจ้าจะคลานออกมาจากหลุมฝังศพมาบีบคอเจ้าหรือ?!"