องค์หญิงเป่าหรงแทบคลั่ง
นางคิดมาตลอดว่าตนเป็นคนที่เลวร้ายที่สุดในโลก ไม่มีใครเลวร้ายไปกว่านางได้อีกแล้ว
แต่ไม่คิดว่า...จะมีจริง ๆ!
นางยอมรับว่าได้ส่งสัญญาณให้ซวงฮวาบอกให้แม่ชีคนนั้นพาชีหยวนไป และใส่ผงถั่วบาเข้าไปในยา
แต่ผงถั่วบาเหล่านั้นไม่มีผลใด ๆ ต่ออาการป่วยของพระมารดาเลยแม้แต่น้อย
นางรู้ดีในใจว่า พระมารดาไม่ได้ป่วย!
ที่เรียกว่าโรคลมปิดนั้น ล้วนเป็นสิ่งที่ชีหยวนแต่งเรื่องขึ้นมาเพื่อเปิดโปงความจริงที่พระมารดาแกล้งเป็นลม!
นางแค่อยากให้พระมารดามีอาการเจ็บป่วยเล็กน้อย แล้วจะได้ล่อให้พระบิดาลงโทษชีหยวน!
พอดีตอนนี้พระชายาหลิวกำลังขัดใจพระบิดา ไม่ยอมให้อภัย และเอาแต่แสดงอารมณ์โวยวายอยู่ที่นี่ จนทำให้ภายนอกภายในราชสำนักวิพากษ์วิจารณ์ แม้แต่วันส่งท้ายปีก็ต้องไปอยู่ที่ตำหนักไป๋หยุนกวน
เมื่อพระบิดาหงุดหงิด แล้วรู้ว่าชีหยวนรักษาพระมารดาจนอาการแย่ลง พระองค์ต้องสั่งประหารชีหยวนแน่นอน!
แต่ใครจะรู้...ใครจะรู้ว่าในยานั้นกลับมีหัวลูกศรพิษสั้นปนอยู่!
นางไม่ได้ใส่!
นางไม่ได้ใส่จริง ๆ!
แล้วใครเป็นคนใส่?!
องค์หญิงเป่าหรงชี้หน้านางและด่าทอว่า "เจ้าช่างเป็นงูพิษ งูพิษที่ชั่วร้าย ทุกอย่างเป็นฝีมือเจ้า ทุกอย่างเป็นฝีมือเจ้าทำให้เกิดขึ้น! ข้าคือองค์หญิงที่ถูกเลี้ยงดูในวังลึก จะไปมียาพิษที่แปลกประหลาดแบบนั้นได้อย่างไร?! เจ้าวางยาใส่ร้ายข้า เจ้ากำลังใส่ร้ายข้า!"
เห็นไหม ไม่ว่าจะเป็นคุณหนูใหญ่หรือองค์หญิงที่สูงส่งเพียงใด เมื่อเจอเรื่องเดือดร้อนจริง ๆ ก็ร้องไห้จนน่าเกลียดทั้งนั้น