ฮั่นเยว่เอ้อหัวใจเต้นระรัวทั้งคืนมิอาจหลับตาลงได้
พอรุ่งเช้าลืมตาตื่น จนกระทั่งมายืนหน้ากระจกแต่งตัว นางจึงกล้าเชื่อว่า ตนเองได้กลายเป็นพระชายาของอ๋องฉีในอนาคตแล้วจริง ๆ
ราชโองการของฮ่องเต้ พระโอษฐ์ทองคำทรงรับสั่ง
ทั่วทั้งเมืองหลวง เปล่าเลย เมื่อราชกิจจานุเบกษาถูกส่งไปทั่วทุกแห่งหน คนทั้งใต้หล้าล้วนรู้ว่านางได้เป็นพระชายาอ๋องฉี
ช่างน่าภาคภูมิเสียจริง!
นางค่อย ๆ หวีเส้นผมของตนเอง หน้ากระจกพลางยิ้มอย่างสะใจท่ามกลางความมัวหมอง
อะไรชีจิ่นอะไรชีหยวน?
ชีจิ่นคนโง่นั้นตายไปแล้ว
ส่วนชีหยวนน่ะหรือ?
ฮึฮึ คิดว่าตนเองเก่งนัก หากนางสามารถปลอมลายมือเลียนแบบจดหมายของนางได้ก็ช่างมันเถอะ
นางพึ่งพาตนเอง ยังสามารถหักหาญทางรอดอีกเส้นหนึ่งได้!
พระชายา หญิงต่ำต้อยที่กลับมาจากชนบทนั่น ต่อให้ชาตินี้ก็ไม่อาจจินตนาการได้ว่าฐานันดรนี้สูงศักดิ์เพียงใด
ตั้งแต่นี้ต่อไป ชีหยวนพบหน้านาง จะต้องหมอบคลานคำนับอย่างนอบน้อม คุกเข่าเชิดรองเท้าให้นาง!
เหลียนเอ๋อร์ที่อยู่ข้างกายก็ยิ้มแย้มเบิกบานใจ สมกับคำที่ว่าความร่ำรวยได้มาจากความเสี่ยง เมื่อวานยังไม่รู้ว่าจะต้องใช้สถานะใดอยู่ที่จวนอ๋อง หวั่นเกรงว่าจะถูกลืมเลือน ถูกกำจัดอย่างเงียบ ๆ
แต่วันนี้ คุณหนูกลายเป็นเจ้าของอนาคตของจวนอ๋องแล้ว
นางอดที่จะเอ่ยปากชมฮั่นเยว่เอ้อด้วยความยินดีมิได้ “คุณหนูช่างงดงามและหลักแหลมเสียจริง!”
ใช่แล้ว ฮั่นเยว่เอ้อมุมปากยกยิ้ม
จะงดงามก็ง่าย จะหลักแหลมก็ง่าย แต่จะงดงามและหลักแหลมไปพร้อมกันนั้นหาได้ง่ายไม่