ท่านโหวผู้เฒ่าคอยเฝ้าอยู่ในหอจันทร์กระจ่างของชีหยวนตลอดมา
ตอนที่ชีหยวนจากไป ต้นไห่ถังในลานยังเปลือยกิ่งอยู่ ทว่าบัดนี้กลับผลิใบเขียวอ่อนๆ ออกมาแล้ว
เขาอดที่จะรู้สึกคล้ายฝันคล้ายจริงไม่ได้
ชั่วพริบตา ชีหยวนกลับมาเกือบสามเดือนแล้ว
ในสามเดือนนี้ เกิดเรื่องราวมากมายเหลือเกิน
เมื่อตั้งสติได้ เขาก็เห็นไป๋จื่อเดินออกมา จึงสูดหายใจลึกแล้วถามขึ้นว่า “คุณหนูใหญ่ชำระกายเสร็จแล้วหรือ?”
ตอนชีหยวนกลับมา ราวกับคนป่าเถื่อน ใครจะเชื่อว่านี่คือคุณหนูใหญ่แห่งจวนโหว?
ผู้ที่ไม่รู้คงนึกว่าไปขุดถ่านหินที่ตะวันตกเฉียงเหนือมา
ฮูหยินผู้เฒ่าไอเบาๆ รีบตบท่านโหวผู้เฒ่า พร้อมถลึงตาใส่เขา
ไป๋จื่อยิ้มแย้ม
นับตั้งแต่ได้ติดตามชีหยวน นางก็ได้ใช้ชีวิตดีๆ อย่างที่แต่ก่อนไม่กล้าฝันถึงจริงๆ
สาวใช้ที่ออกจากหอจันทร์กระจ่าง ในจวนโหวนั้นไม่ต้องทนรับอารมณ์ใคร
พวกนายที่แต่ก่อนมองนางสักแวบหนึ่งยังรู้สึกเกี่ยงเกินไป บัดนี้กลับมีไมตรีจิตต่อนางเป็นอย่างดี
โชคดีในระดับหนึ่งสามารถหล่อเลี้ยงผู้คนได้ ตอนนี้นางจึงมีเรี่ยวแรงเปี่ยมล้น ยิ้มแย้มรับคำว่า “ใช่เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่เชิญท่านโหวผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าเข้าไปข้างในเจ้าค่ะ”
ผู้น้อยกลับมาแล้ว มิได้ไปคำนับผู้ใหญ่ในห้องของท่าน กลับให้ผู้ใหญ่มาคอยอยู่ในลานของตนเพื่อรอให้นางเปลี่ยนเสื้อผ้าชำระกาย หากเป็นบ้านอื่น คงเป็นเรื่องที่ขัดต่อวิสัยปุถุชนยิ่งนัก
แต่ในสกุลชี กลับไม่มีใครเห็นว่าไม่เหมาะสม
ท่านโหวผู้เฒ่ากับฮูหยินผู้เฒ่าเดินเข้าห้องไปด้วยกัน พอเห็นชีหยวน ก็อดโล่งใจพร้อมกันไม่ได้