ใคร?
ใครกันที่ก่อปัญหาให้องค์อ๋องฉี?
แต่ชีหยวนก็ไม่พูดต่ออีก นางลงจากรถม้าตรงไปยังประตูเล็กของสกุลชีทันที
สายลมพัดชายอาภรณ์ของนางปลิว เซียวอวิ๋นถิงเพิ่งได้สังเกตเห็นว่านางผ่ายผอมจนน่าสงสารยิ่งนัก
หลายปีมานี้ นางต้องดิ้นรนอย่างยากเข็ญในชนบท กลับมาแล้วก็ยังต้องวางแผนรอบด้าน สิ้นเรี่ยวแรงเช่นนี้ จะให้อ้วนท้วนได้อย่างไรเล่า
เซียวอวิ๋นถิงหลุบตาลง ปาเป่ารีบถามขึ้นว่า “ฝ่าบาท พระองค์...”
“ไป! สืบเรื่องคนพวกนั้น! อีกฝ่ายควรจะทนอยู่ในสภาพนั้นได้พอควรแล้วกระมัง? ไปดูเสีย!” เซียวอวิ๋นถิงเลือกที่จะกดขมับของตน
ฟังถ้อยคำนี้ เห็นได้ชัดว่าเชื่อชีหยวนสนิทใจแล้ว
ปาเป่ารับคำด้วยเสียงเบา แล้วขับรถม้าออกไป
ฝ่ายสกุลชี เมื่อทราบว่าชีหยวนกลับมา นางหวังก็เรียกตัวเข้าไปทันที แล้วถามด้วยสีหน้าไม่สบายใจนัก “เหตุใดไปนานถึงเพียงนี้!”
“องค์หญิงใหญ่มีพระดำรัสบางอย่างจะกำชับหม่อมฉัน จึงทำให้ล่าช้าไปบ้าง” ชีหยวนสีหน้าเรียบเฉยถาม “ท่านฮูหยินมีเรื่องใดหรือไม่?”
นางหวังกลั้นหายใจอึดอัดอยู่ในอก ขึ้นก็ไม่ขึ้น ลงก็ไม่ลง
นางไม่มีเรื่องอะไร แล้วถ้าไม่มีเรื่อง ก็ไม่ควรค่าที่จะพูดกับลูกสาวคนนี้เลยหรือ?
ผู้ใดไม่รู้จักสถานการณ์ ใครจะแยกออกว่าผู้ใดเป็นลูก ผู้ใดเป็นแม่เล่า?
แต่ยามนี้ก็ไม่ใช่เวลาจะไปถือสากับนาง นางหวังส่งเสียงหึ้มในลำคอ หงุดหงิดหยิบหนังสือที่อยู่ข้างกายมาพัดลมตัวเอง สุดท้ายกลับถูกอากาศเย็นจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว
นางยิ่งโมโหหนักขึ้น สีหน้าเย็นชาแข็งกร้าวกล่าวว่า “ไม่มีอะไร! ฝ่ายท่านพ่อเรียกเจ้าให้ไปหา! รีบไปเถอะ”