สวี่ถงโจวเดินออกจากห้องหนังสือขององค์อ๋องฉี หน้าผากถูกกระแทกจนหนังถลอกเป็นชั้น มองแต่ไกลยังนึกว่าเขาทาหน้าผากด้วยชาดก้อนใหญ่
แต่ฮั่นเยว่เอ้อจะไม่ได้คิดเช่นนั้นจริงๆ นางจับจ้องสวี่ถงโจวที่เดินออกจากห้องหนังสือด้วยสีหน้ารีบร้อน แล้วจากไปอย่างเร่งด่วน มิอาจไม่รู้สึกขัดเคืองใจ
เหลียนเอ๋อร์ประคองมือนาง เสียงก็แผ่เบาลงมาก:“คุณหนู บัดนี้พวกเราควรทำเช่นไรดี?”
จริงที ในเวลาอยู่สกุลชีก็ยังนับเป็นลูกเลี้ยงของสกุลชี เป็นแขกผู้หญิงที่ยังไม่ได้ออกเรือน ถูกเลี้ยงดูเหมือนคุณหนูใหญ่
บัดนี้ถูกชีเจิ้นทิ้งไว้ในจวนองค์อ๋องฉี ไร้ชื่อไร้ตำแหน่ง แม้แต่นางบำเรอชั้นต่ำสุดก็ไม่นับ
ตอนนี้ข้างนอกเอิกเกริกกันนัก องค์อ๋องฉียังไม่ลงมือจัดการกับนาง นางยังพออยู่อย่างสงบได้อีกระยะหนึ่ง
แต่ภายภาคหน้าล่ะ?
เมื่อใดที่ข่าวลือในตลาดค่อยๆ ซาลง ไม่มีใครสนใจนางอีก นางก็จะถูกกำจัดออกไปจากโลกนี้อย่างเงียบเชียบ
คิดถึงตรงนี้ ฮั่นเยว่เอ้อรู้สึกเย็นเยียบไปทั้งร่าง กุมมือเหลียนเอ๋อร์แน่นแล้วสั่นสะท้าน:“ไป เรากลับไป! เรากลับไป!”
เหลียนเอ๋อร์ไม่เข้าใจเหตุผล แต่ก็ยังเชื่อฟังคำสั่งของนาง พานางกลับห้อง
ฮั่นเยว่เอ้อหน้าซีดเผือด ดั่งสัตว์ที่ติดกับ:“ข้าอยู่เฉยรอความตายไม่ได้ ไม่ได้ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าต้องตายแน่!”
เหลียนเอ๋อร์เป็นคนสนิทของนางมาโดยตลอด ติดตามนางมาตั้งแต่เด็ก เห็นนางเดินวนไปวนมาด้วยความร้อนใจ รีบเข้าไปขวางหน้า:“คุณหนู โปรดใจเย็นก่อน องค์อ๋องทรงปฏิบัติต่อคุณหนูไม่เหมือนคนอื่นเสมอมา...”