เจียงเหยินเจินโกรธจัดเดินออกจากจวนกั๋วกงฉู่มาทั้งตัวกระวนกระวายราวกับปลาปักเป้า
พอเข้าประตูสกุลเจียงก็ด่าทอไปตลอดทางตั้งแต่ประตูหน้าจนถึงลานหลัง
ฮูหยินแห่งสกุลเจียงกำลังอยู่ในห้องคุมบ่าวไพร่จัดแจงข้าวของ
พอเห็นเจียงต้าจินเดินเข้ามา ก็เอ่ยประชดประชันด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ทีละคน ๆ ไม่รู้จะคิดว่าบ้านเราเป็นบ้านธรรมดา ๆ หรือไง ต่างก็คิดว่าเราขึ้นสวรรค์กันแล้ว! อยากได้นี่ก็มา อยากได้นั่นก็มา!"
เจียงเหยินเจินอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว พอเห็นนางเป็นเช่นนี้ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ ถีบหีบสัมภาระที่วางอยู่บนพื้นอย่างแรง "ใครทำให้เจ้าไม่พอใจ เจ้าก็ไปหาคนผู้นั้น อย่ามาทำหน้าศพให้ข้าเห็นทั้งวันทั้งคืน!"
แต่ก่อนเจียงเหยินเจินกับฮูหยินแห่งสกุลเจียงสามัคคีกันดี สุขทุกข์ร่วมกัน
ต่อให้ฮูหยินแห่งสกุลเจียงอารมณ์ร้ายเพียงใด วัน ๆ เอาแต่ทำหน้าบึ้งเมื่อไม่พอใจ เจียงต้าจินก็ยังอดทนนางได้เสมอ
ไม่เพียงเท่านั้น ยังยอมลดตัวลงโอนอ่อนเข้าหานางก่อนเสมอ
การพูดจาไม่ยับยั้งชั่งใจเช่นวันนี้นับเป็นครั้งแรก
ฮูหยินแห่งสกุลเจียงระเบิดอารมณ์ทันที เห็นสาวใช้ยังหมอบอยู่กับพื้นเตรียมเก็บสิ่งของที่กระจัดกระจาย ก็ถีบเข้าที่อกสาวใช้คนนั้นอย่างแรง "เจ้าตายหรือไง? นายท่านโกรธแล้วเจ้ายังอยู่ที่นี่อีก อยากยั่วยวนนายท่านของเจ้าหรือไง? กลิ้งออกไป!"
สาวใช้ถูกถีบเข้าที่อก เจ็บจนแทบหมดสติ
แต่นางก็รู้ดีถึงอุปนิสัยของฮูหยินแห่งสกุลเจียง ไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย อดทนกับความเจ็บปวดแล้วกลิ้งไปกลิ้งมาวิ่งออกไป