สีหน้าของชีหยวนไม่สวยนัก นางรู้ดีว่าฮูหยินแห่งจวนกั๋วกงฉู่เพิ่งศีรษะกระแทกบาดเจ็บมา คงจะระวังการโกรธและอารมณ์พลุ่งพล่านเป็นพิเศษ
แต่ก็ไม่คาดคิดว่าฮูหยินแห่งจวนกั๋วกงฉู่จะทนรับความโกรธได้น้อยถึงเพียงนี้
นางยังไม่ทันลงมือ ฮูหยินแห่งจวนกั๋วกงฉู่กลับตรอมใจตายไปเสียเอง
หญิงที่มีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้งเพียงนี้ กลับทนความโกรธไม่ไหว เห็นทีจะเป็นเพราะช่วงเวลาที่ผ่านมามีชีวิตสุขสบายนานเกินไปเสียแล้ว
นางสีหน้าซับซ้อนมองฮูหยินแห่งจวนกั๋วกงฉู่อยู่ครู่หนึ่ง ไม่หยุดอยู่อีกต่อไป ตรงไปปีนออกทางหน้าต่างด้านหลัง อ้อมมายังประตูใหญ่ของจวนกั๋วกง
เพิ่งถึงหัวมุมถนน ก็มีคนดึงแขนนางไว้แล้วกระชากไปทางด้านข้างอย่างแรง นางสัญชาตญาณงอศอกถอยหลังกระแทก ขณะเดียวกับมืออีกข้างก็ดึงปิ่นปักผมบนศีรษะออกมาจะแทงลงไปที่คนผู้นั้น
เพียงแต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะคาดเดาไว้ก่อนแล้ว กดมืออีกข้างของนางลง แล้วคว้าปิ่นปักผมไว้ พร้อมกับลดเสียงพูดว่า "ข้าเอง!"
ได้ยินเสียงของเซียวอวิ๋นถิง ชีหยวนจึงหยุดการเคลื่อนไหวในมือ สะบัดเซียวอวิ๋นถิงออก แล้วเสียบปิ่นปักผมกลับเข้าที่ศีรษะดังเดิม ก่อนจะถามเสียงเข้ม "ฝ่าบาททรงมาที่นี่ได้อย่างไร?"
เซียวอวิ๋นถิงเหลียวมองออกไปด้านนอก "เรื่องวุ่นวายถึงเพียงนี้ ข้าจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้อย่างไร?"
ชีหยวนเลิกคิ้วขึ้น ย่อเรื่องราวก่อนหน้านี้โดยสังเขปเล่าให้ฟังหนึ่งรอบ แล้วจึงถามเขาว่า "ฝ่ายฮั๋วหม่าเล่าหนิงราบรื่นหรือไม่?"
ก่อนหน้านี้หลังจากเซียวอวิ๋นถิงส่งคนไปตามหาหูอีชวนพบแล้ว ก็ไปหาสิงหมิน ผลักดันให้เรื่องที่หูอีชวนก่อเรื่องขึ้นมา