ใครจะรู้ว่าพุ่งเข้าไปกลับคว้าน้ำเหลว หลงเหลือเพียงลูกธนูไม่กี่ดอกที่หล่อนทิ้งไว้กับใบไม้หนาๆ ที่ถูกทับจนแบนราบเป็นหลักฐานว่ามีคนเคยอยู่ตรงนี้
คนหนีไปแล้ว?
ชีหยวนกำมีดสั้นแน่นในมือ สายตาคมเย็นกวาดไปตามกอใบไม้ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงบนกำแพงดังขึ้น ร่างจึงยกมือขึ้นป้องกันโดยสัญชาตญาณ
เซียวอวิ๋นถิงร่อนลงอย่างมั่นคงข้างกายนาง คว้าข้อมือนางไว้ พูดด้วยความหงุดหงิดว่า “ข้าเอง!”
ชีหยวนมองเขาอย่างกังขา “ฝ่าบาทมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
เซียวอวิ๋นถิงรู้สึกเจ็บแปลบที่กลางอก
สิ่งที่ควรเตือนเขาก็ให้ลิ่วจินไปเตือนหมดแล้ว ใครจะรู้ว่าหญิงนางนี้ไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย รู้ทั้งรู้ว่าข้างหน้าคือกำแพงใต้ ก็ยังไม่หยุดที่จะชนกำแพงนั้นให้แหลก
เขาจะให้ทำอย่างไรได้เล่า!
กระแอมไอหนึ่งที สายตาของเซียวอวิ๋นถิงทอดผ่านนางไปตกที่ร่างของเฉิงอ๋องใต้ต้นไม้ต้นนั้น รูม่านตาหดวูบในฉับพลัน “เจ้าฆ่าเฉิงอ๋อง!”
เฉิงอ๋องก็เหมือนกับอ๋องโจว ตามฐานันดรแล้วเขาต้องเรียกท่านว่าตาทวด
แม้หลายปีมานี้เฉิงอ๋องจะหมกมุ่นในกามคุณจนไร้ยางอาย ทุกคนรู้ดีว่าเขาลอบฆ่าอนุภรรยาอย่างทารุณ แต่ในที่แจ้งก็ไม่มีใครจับพิรุธเขาได้
เขายังคงเป็นอ๋องใหญ่ผู้สูงศักดิ์ อาของฮ่องเต้
สกุลหลิวเข้าหาเขาก็เพราะเหตุนี้ ใครๆ ก็กลัวทำผิด แต่เฉิงอ๋องไม่กลัว
ทำผิดไปก็แค่ชดเชยให้เรียบร้อย
ผลของการชดเชยก็ไม่พ้นการรับชีหยวนเข้าเป็นอ๋องเฟย แต่การเป็นอ๋องเฟยของเฉิงอ๋องก็ไม่ต่างจากการทนทุกข์ทรมานในนรก
ก่อนหน้านี้เซียวอวิ๋นถิงไม่อยากให้ชีหยวนออกไปเยี่ยมเยียนผู้ใด ก็เพราะกลัวนางจะชนกับเฉิงอ๋อง