เฉิงอ๋องสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย คว้าคอสาวใช้บิดเบาๆ แล้วโยนทิ้งไว้ข้างๆ อีกมือหนึ่งจับข้อเท้าของชีหยวนไว้ แล้วกระชากเธอเข้ามาหาเขาอย่างแรง
ข้อเท้าข้างหนึ่งถูกจับไว้ ชีหยวนเสียการทรงตัว ร่างกายช่วงบนจึงเอนหงายไปด้านหลังทันที
เฉิงอ๋องกลับมีรอยยิ้มเย็นเยียบจางๆ บนใบหน้า: "ที่แท้ก็เป็นแมวน้อยข่วนเก่งนี่เอง"
เขาจับข้อเท้าของชีหยวนไว้ แล้วจู่ๆ ก็ออกแรง ใช้ปลายจมูกถูไถที่ข้อเท้าของนางเบาๆ: "ช่างมีรสชาติแปลกใหม่จริงๆ"
ชีหยวนรู้สึกเพียงความเย็นวาบหนึ่งแล่นขึ้นจากกลางหลัง ความสังหารในใจพลุ่งพล่าน เมื่อแผ่นหลังแตะพื้นและร่างกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง นางก็รีบยกมือขึ้น ยิงหน้าไม้แขนที่ซ่อนอยู่พุ่งตรงไปที่เฉิงอ๋องทันที
ปฏิกิริยาของเฉิงอ๋องว่องไวเป็นอย่างยิ่ง แทบจะในชั่วพริบตาที่ลูกธนูพุ่งออกมา เขาก็สลัดข้อเท้าของชีหยวนทิ้งแล้วเฉียงศีรษะหลบ
ลูกธนูเฉียดผ่านแก้มของเขาไปอย่างหวุดหวิด ทิ้งรอยเลือดลึกไว้ที่แก้มซ้ายข้างหนึ่ง
สีหน้าเฉิงอ๋องเย็นชาลงทันที มือซ้ายลูบแผล เมื่อสัมผัสกับเลือดบนมือ ใบหน้าก็มืดทะมึนราวกับพายุฝนกำลังจะมา: "แต่แรกคิดว่าเป็นแมวป่าตัวน้อย พอจะสนุกอยู่บ้าง แต่บัดนี้ดูไป เจ้ากำลังหาความตาย!"
เขารู้ดีว่าภายในและภายนอกราชสำนักมีคำวิจารณ์และเสียงนินทาเกี่ยวกับเขาอย่างไร
แต่จะอย่างไรเล่า?
เขาไม่แยแส!
เขาเป็นอาคนสุดท้องของฮ่องเต้หย่งชาง หากว่าด้วยรุ่นก็เป็นอาวุโส แต่ที่แท้หากนับอายุ เขาก็ไล่เลี่ยกับโอรสของฮ่องเต้หย่งชางนั่นแหละ