ชีหยวนเงยหน้าขึ้นมองเขาอยู่ครู่หนึ่งในที่สุด คำถามที่ค้างคาในใจมานานก็แทบจะทนไม่ไหวจนหลุดออกมาอยู่แล้ว
แต่สติสัมปชัญญะของนางก็กดความสงสัยนั้นไว้อย่างแน่นหนา
ความรักของเซียวอวิ๋นถิงมิใช่ของปลอม สิ่งที่นางทำเพื่อเขาก็มิใช่ของปลอมเช่นกัน
แต่สิ่งที่น่าอับอายที่สุดในโลกนี้มิใช่ว่าเขาไม่รักเจ้า หากแต่เป็นเขาบอกว่ารักเจ้ายิ่งนัก ท้ายที่สุดกลับทอดทิ้งเจ้าได้อย่างง่ายดาย
นางเพียงมองเซียวอวิ๋นถิงอย่างเย็นชา ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มบางเบา แล้วจึงทำหน้านิ่งลงกล่าวว่า "ดังที่ฝ่าบาทตรัส ข้าน้อยไม่ชอบฝ่าบาทเป็นเรื่องของข้าน้อย ส่วนฝ่าบาทจะมีวิชาอันใดทำให้ข้าน้อยชอบได้หรือไม่ เราค่อยดูกันภายหน้าเถิด"
เรื่องที่แก้ไขไม่ได้ก็ปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์
นางเคยกล่าวไว้ว่าจะไม่ต้องทุกข์ทรมานเพราะความรัก แต่หากมีผู้ใดต้องทุกข์ทรมานเพราะความรักที่มีต่อนางล่ะก็ นางก็ไม่อยากจะใส่ใจ
ชีเจิ้นหลบอยู่หลังต้นไม้ เกือบจะควักเปลือกไม้มาสองกำมือแล้ว
เขารู้อยู่ว่าลูกสาวคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา แต่ก็ไม่คิดว่านางจะไม่ธรรมดาถึงเพียงนี้
ฝ่าบาทเกือบจะเอ่ยปากขอแต่งงานโดยตรงแล้ว แต่ชีหยวนกลับยังคงใจเย็นได้อยู่!
นางจะเอาคนแบบใดกันแน่?
เซียวอวิ๋นถิงกลับไม่ย่อท้อ
ของที่ชอบมักมีราคาแพง ของที่มีราคาแพงมักหายาก
ชีหยวนเข้าใจว่านางรู้ว่าเหตุใดเขาจึงกระตือรือร้นถึงเพียงนี้
ของที่ได้มาไม่ง่ายเท่านั้นถึงจะดีที่สุด
นางเคาะโต๊ะหินเบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองเซียวอวิ๋นถิง "ฝ่าบาทในฐานะผู้พิจารณาคดีหลักของคดีปู้โหว้ยเหน่ย คงมีธุระมากมาย ข้าน้อยไม่รั้งฝ่าบาทไว้แล้ว"
นี่คือสั่งเชิญออกแล้ว เซียวอวิ๋นถิงจนใจอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ได้แต่ลุกขึ้นยืน จ้องมองชีหยวนนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงหมุนตัวจากไป