หมายพระราชทาน?
จะเป็นหมายพระราชทานไปได้อย่างไรเล่า?
ขณะนี้ เซียวอวิ๋นถิงกำลังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้สนทนากับท่านขุนนางฮั่น ผู้ทำหน้าที่ถวายพระธรรมในวันนี้ เกี่ยวกับเรื่องที่องค์หญิงเป่าหรงจะเสกสมรสกับเมืองต่างแดน
ท่านขุนนางฮั่นเป็นผู้บริสุทธิ์ที่แท้จริงที่สุด ท่านเชิดชูสิ่งที่เรียกว่ากระดูกขุนนางแห่งปัญญาชนเป็นที่สุด
เขาขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ: “ราชวงศ์ต้าโจวของเรา ไม่เคยมีแบบอย่างการเสกสมรสกับเมืองต่างแดนมาก่อน! ครั้งนี้ก็เพราะอ๋องไคเหลียง ผู้นั้นให้สัญญาว่า จะยกสิทธิ์ขุดแร่เงินในแดนของตนให้แก่ราชสำนักเราเป็นเวลาสิบปี ไม่อย่างนั้นฝ่าบาทจะทรงยอมรับสั่งให้องค์หญิงเสกสมรสลงไปได้อย่างไรเล่า?!”
อันที่จริง เรื่องนี้ก็สร้างความฮือฮาให้แก่เหล่าขุนนางในราชสำนักอยู่เนิ่นนานทีเดียว
ขุนนางฝ่ายปกครองและฝ่ายทหารต่างก็ยื่นฎีกาคัดค้านเรื่องนี้อย่างไม่ขาดสาย เห็นว่า หากปล่อยให้องค์หญิงเสกสมรสไปต่างแดน นับว่าเป็นการเสียหน้าของราชวงศ์ต้าโจว
เพียงแต่ภายหลัง คณะทูตที่มาขอสู่ขอได้นำ ‘หนังสือราชการ’ ที่อ๋องไคเหลียง เขียนด้วยพระหัตถ์ของตนเองมาถวาย โดยให้สัญญาว่าจะยกสิทธิ์ขุดแร่เงินในแดนของตนเป็นเวลาสิบปี เพื่อขอเสกสมรสกับองค์หญิง และขอการสถาปนาอย่างเป็นทางการจากฮ่องเต้แห่งต้าโจว เสียงคัดค้านในราชสำนักจึงค่อย ๆ แผ่วหายไป
ล้วนเป็นมารเก่าแก่นับพันปี ใครเล่าจะไม่รู้ความหมายของไม้ตายที่อ๋องไคเหลียง ใช้ครั้งนี้?
นี่คือการฉวยกระแสอำนาจของต้าโจว แต่งงานกับองค์หญิง เพื่อแย่งชิงสถานะ ‘ผู้สืบทอดที่ถูกต้อง’ ในนาม แล้วอาศัยกำลังของต้าโจว กลับไปจัดการเหล่าไดเมียวคนอื่น ๆ เพื่อรวมประเทศญี่ปุ่นให้เป็นหนึ่งเดียวนั่นเอง
เซียวอวิ๋นถิงหัวเราะเบา ๆ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับยิ้มน้อย ๆ: “ใช่แล้ว ตอนนั้นหัวหน้าสำนักหลัวเคยถวายพระธรรมแก่ข้า พูดถึงญี่ปุ่นนี้ ก็เคยเล่าเรื่องเก่าเรื่องหนึ่ง อ๋องไคเหลียง เคยส่งคณะทูตจำนวนห้าร้อยกว่าคนเข้ามาในเมืองหลวง ปรากฏว่าคำพูดจานั้นกลับเต็มไปด้วยความไม่เคารพยำเกรง!”