ชีเจิ้นจะไม่เสียใจได้อย่างไร?
เพียงแต่เขาคือคนที่ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจอะไรได้เลยต่างหาก เขาหน้าตาเฉยเมย ดื่มชาไปคำหนึ่ง แล้วหันไปมองท่านโหวผู้เฒ่า: "ท่านพ่อ หนูน้อยคนนี้ไว้มือแล้ว"
ไม่เช่นนั้น คงไม่ใช่แค่ทำให้หลิวหมิงจูบาดเจ็บสาหัสเพียงเท่านั้น หากนางต้องการจริง ๆ นางสามารถทำให้หลิวหมิงจูตายคาที่ได้เลยทีเดียว
ท่านโหวผู้เฒ่าลูบหนวดเคราเบา ๆ: "ไปเถอะ ไปถามนางดู"
ชีหยวนเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้วเดินไปยังเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า
ฮูหยินรองตกใจเกินเหตุ ถูกฮูหยินผู้เฒ่าสั่งให้กลับไปพักผ่อน
นางเดินเข้าประตูไป ก็เห็นเพียงฮูหยินผู้เฒ่า ท่านโหวผู้เฒ่า และชีเจิ้น นั่งอยู่สามคน
เห็นนางมา ชีเหล่าฟูเหรินก็กวักมือเรียก: "หยวนหยวน มาทางนี้ นั่งข้างย่า"
ชีหยวนนั่งลงในตำแหน่งที่ต่ำกว่าของชีเหล่าฟูเหริน เห็นชีเจิ้นทำท่าจะพูดแต่ก็หุบปาก มองมาทางนาง ชีหยวนจึงเลิกคิ้วถาม: "คนของสกุลหลิวมาแล้วหรือ?"
ชีเจิ้นสีหน้าเปลี่ยนไปหลายครั้ง พยักหน้า "อือ" หนึ่งเสียง: "เรื่องครั้งนี้ ต้นตอมันเป็นเช่นไรกันแน่? เหตุใดเจ้าจึงไปก่อเรื่องกับสกุลหลิว?"
"เป็นคนของสกุลหลิวที่ส่งจดหมายเชิญมาที่จวนอ๋องโจวให้ข้า" ชีหยวนตอบสั้น ๆ: "คงเป็นเพราะเรื่องของโจวผิง ทำให้สกุลหลิวไม่พอใจข้า ดังนั้นพวกนางจึงคิดจะสั่งสอนข้าสักหน่อย"
เพียงแต่ว่า กลอุบายในการแก่งแย่งชิงดีและกลั่นแกล้งกันในเรือนหลังนี้ สำหรับนางแล้ว ช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน
เหล่าสตรีสูงศักดิ์ทั้งหลาย ตลอดชีวิตที่ตรากตรำดิ้นรน สิ่งที่พวกนางแสวงหาก็เพียงแค่หน้าตาและเกียรติยศเท่านั้น
ราวกับว่าหากเสียหน้าไปแล้ว ก็สมควรตาย