บัดนี้คำพูดของชีหยวนสำหรับไป๋จื่อและพวกนั้นแล้ว เปรียบเสมือนพระราชโองการไม่มีผิดเพี้ยน
ได้ยินนางกล่าวเช่นนั้น ไป๋จื่อก็ไม่รีรอ ประคองเหลียนเฉียวพร้อมกับซุ่นจื่อออกไปหาหมอ
ประตูห้องถูกเปิดออก ปาเป่ายิ้มแย้มรับชีหยวนเข้าไป “โอ๊ย คุณหนูใหญ่ชี ท่านเมื่อครู่ช่างมีอานุภาพยิ่งนัก!”
ดวงตาของเขาแจ่มใสเป็นประกาย ราวกับจะสลักคำว่าชื่นชมไว้บนหน้าผากให้จงได้
ชีหยวนผงกศีรษะรับ ก้าวเท้าเข้าไปในห้อง ก็เห็นเซียวอวิ๋นถิงนั่งอยู่ข้างโต๊ะพอดี
เห็นนางเข้ามา เซียวอวิ๋นถิงก็ส่งเสียงเบา “เหตุใดข้าพบเจ้าแต่ละคราว เจ้าต้องฆ่าคนทุกทีเล่า?”
ปาเป่าอดที่จะมององค์ชายของตนแวบหนึ่งไม่ได้ รู้สึกกระวนกระวายในใจ
ดูที่องค์ชายพูดแบบนี้ จะพูดกับคุณหนูน้อยเช่นนี้ได้อย่างไร?
ชีหยวนกลับไม่ถือสา นางเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามเซียวอวิ๋นถิง สีหน้าเรียบนิ่งถามว่า “มีหรือ? ข้าจำได้ว่าจากครั้งก่อน ก็ล่วงเลยมาหลายวันแล้วมิใช่หรือ”
หลายวัน... เจ็ดแปดวันหรือ?
เซียวอวิ๋นถิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ชายตามองชีหยวนขึ้นลง “วันนี้เป็นต้นไป ชื่อเสียงของคุณหนูใหญ่ชีคงเลื่องลือไปทั่วพระนคร แต่การสังหารสาวใช้ของว่าที่พระชายาอ๋องฉีกลางถนน ต่อให้อ้างกฎระเบียบใดขึ้นมา เกรงว่าอ๋องฉีก็คงไม่ยอมความง่าย ๆ ใช่หรือไม่?”
ระหว่างคิ้วของเขามีรอยยิ้มแฝงเร้น ดวงตาทั้งคู่ที่งดงามราวดอกท้อกลับเจิดจ้าและเปี่ยมเล่ห์เหลี่ยม
ชีหยวนหลับตาลง หลบสายตาคู่นั้น
เซียวอวิ๋นถิงในชาตินี้ก็เป็นเช่นนี้ เวลายามมองนาง มักเป็นเช่นนี้เสมอ ดวงตาสองข้างดำสนิทดั่งขุมลึก ราวกับจะดูดคนเข้าไปได้ และราวกับว่าในดวงตาคู่นั้นมีเพียงนางคนเดียว