ขันทีหลี่นำเซียวไป๋เข้าไปยังตำหนักหลักของสวนฉยงฮวา ผู้คนด้านในแทบจะมาครบกันหมดแล้ว
ตำหนักใหญ่กว้างขวางโอ่อ่า คานสลักลวดลายวิจิตร โคมไฟสว่างไสว
เบื้องหน้า บนบัลลังก์มังกรสูงตระหง่าน เซียวเถี่ยต่านจักรพรรดิผู้ก่อตั้งราชวงศ์ต้าไป๋นั่งหลังตรงอย่างองอาจ ทว่าฉลองพระองค์มังกรบนร่างกำยำกลับทำให้เขาดูคล้ายจอมโจรป่าที่สวมผ้าแพรอยู่หลายส่วน
สองฟากของตำหนักมีโต๊ะยาวไม้จื่อถานตั้งเรียงรายไว้เต็มพื้นที่แล้ว
ยามนี้ภายในตำหนักไม่มีคนไม่เกี่ยวข้อง ผู้ที่ยืนอยู่ ณ ที่นี้ล้วนเป็นเหล่าขุนศึกผู้ติดตามเซียวเถี่ยต่านกรำศึกชิงแผ่นดิน ตลอดจนแกนหลักของหกกรมเก้าขุนนาง นับรวมแล้วมีเพียงขุนนางชั้นผู้ใหญ่สิบกว่าคนเท่านั้น
ทุกคนยืนอยู่หลังโต๊ะของตนอย่างนอบน้อม ตามลำดับขั้นตำแหน่ง
ส่วนแถวหน้าสุดมีการเว้นที่นั่งเด่นสะดุดตาไว้หลายตำแหน่ง เห็นได้ชัดว่าจัดเตรียมไว้สำหรับแขกผู้มีเกียรติจากสารทิศที่กำลังจะเข้ามา
“พอใจหรือไม่?”
เมื่อเห็นเซียวไป๋เดินเข้ามาอย่างเอ้อระเหย เซียวเถี่ยต่านซึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งประธานก็เบิกตาเป็นประกาย พลางขยิบตาส่งสัญญาณอย่างบ้าคลั่ง
“?”
เซียวไป๋งุนงงไปหมด
พอใจอะไร? หมายถึงประสบการณ์เข้าห้องน้ำเมื่อครู่นี้หรือ?
“ก็พอใช้ได้” เซียวไป๋คร้านจะคิดให้ลึกซึ้ง จึงพยักหน้าหงึกหงักส่ง ๆ แล้วเดินตรงไปนั่งยังตำแหน่งหัวแถวฝั่งขวา
ถัดลงมาข้างที่นั่งของเขาทางขวามือ ตำแหน่งที่สองยังคงว่างอยู่
เซียวไป๋เหลือบมองป้ายชื่อบนโต๊ะ เห็นตัวอักษรสี่คำว่า “หอการค้าหมื่นสมบัติ” อย่างเด่นชัด
“ฮ่า ๆ ๆ! ดี! พอใจก็ดีแล้ว!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซียวเถี่ยต่านก็หัวเราะเสียงกังวาน เผยฟันหน้าซี่โตสองซี่
เขาโบกมือใหญ่เรียกขันทีหลี่ที่อยู่ข้างกาย “ในเมื่อคนมากันครบแล้ว ก็เริ่มได้!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
ขันทีหลี่สะบัดแส้ปัดฝุ่น ก้าวออกมาครึ่งก้าว ก่อนเปล่งเสียงแหลมกังวานสะท้อนไปทั่วตำหนัก
“เริ่มงานเลี้ยงหลวง! ประกาศให้ทูตจากแคว้นต่าง ๆ ตระกูลขุนนาง สำนัก และหอการค้าเข้าเฝ้าถวายของ!”
ท่ามกลางเสียงระฆังสำริดและดนตรีพิธีการอันหนักแน่น งานชุมนุมระดมทุนและดึงดูดพ่อค้าซึ่งชี้ชะตาโฉมหน้าในยุคต้นของราชวงศ์ต้าไป๋ก็เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ