“องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ”
เซียวไป๋ประสานมือไว้ด้านหลัง สีหน้าหม่นคล้ำขณะเดินกลับตำหนักบูรพา
เหล่านางกำนัลและองครักษ์หน้าประตูพอเห็นเช่นนั้น ก็พากันคุกเข่าลงด้วยความตกใจ พร้อมถวายคำนับอย่างนอบน้อม
“ลุกขึ้นเถิด”
เซียวไป๋ยกมือขึ้นอย่างเหม่อลอย ราวกับประคองพวกเขาไว้
ยามนี้อารมณ์ของเขาย่ำแย่อย่างยิ่ง
ก่อนข้ามภพมา เขาเคยดูละครพีเรียดน้ำเน่าหรือละครชีวิตในเมืองอยู่บ่อยครั้ง มักมีองค์ชาย คุณชาย หรือลูกชายคนเล็กของตระกูลใหญ่ที่ไม่ยอมรับคู่ครองฐานะเสมอกัน ผิวขาวหน้าตางดงามซึ่งครอบครัวจัดหาไว้ให้ กลับดื้อดึงต่อต้านทุกวิถีทาง สุดท้ายยังหนีตามหญิงสาวยากจนที่ไม่มีดีอะไรนอกจากจิตใจงาม
ตอนนั้นเขานั่งดูอยู่หน้าจอ ก็อดพ่นคำวิจารณ์ใส่คนพวกนั้นไม่ได้ ว่าช่างหาเรื่องใส่ตัว สมองคงเลอะเลือนจนแยกแยะดีชั่วไม่ออก
แผ่นดินกับตระกูลจัดสรรภรรยาให้ มีอะไรไม่ดีหรือ?
อีกฝ่ายทั้งงดงาม ทั้งครอบครัวมั่งคั่ง แต่งเข้าบ้านมาก็เท่ากับไม่ต้องดิ้นรนไปหลายสิบปี! สวรรค์ประทานโชคลาภมาให้ถึงที่ กลับไม่รู้จักอ้าปากรับ ช่างไม่รู้ค่าของล้ำค่าเอาเสียเลย
แต่บัดนี้ “โชคลาภ” ก้อนนั้นกลับหล่นใส่หัวเขาเต็มแรง เซียวไป๋กลับรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาอย่างประหลาด
เขาเริ่มต่อต้านเหมือนพระเอกหัวขบถในละครเหล่านั้นแล้ว
ไม่ใช่เพราะเขามีคุณธรรมสูงส่งอะไรหรอก แต่เรื่องนี้มันชวนอัดอั้นเกินไป!
มารดาของเขาจากไปตั้งแต่เขายังเล็ก นางเสียชีวิตในวันที่คลอดเขาอย่างยากลำบาก
นับแต่นั้นมา
พ่อลูกสองคนต่างวัยก็พึ่งพาอาศัยกัน
บิดาของเขา เซียวเถี่ยต่าน เป็นเจ้าเมืองแห่งหนึ่ง โดยเฉพาะเมืองจู่หม่าซึ่งอยู่อันหนาวเหน็บทุรกันดาร มีเพียงประตูเมืองคั่นระหว่างเมืองกับดินแดนของเผ่าเชียง ทุกวันจึงมีงานทหารให้จัดการไม่รู้จบ