หักหัวขาด?!!
ใบหน้าของเหลียงเจิ้นซีดเผือด เขารีบยืนตัวตรง ก้มศีรษะขอโทษไม่หยุด: "ขอโทษครับ ขอโทษครับ... อย่าทำให้ข้าพิการ อย่าฆ่าข้าเลยนะ!"
เมื่อเผชิญสายตาอันเยือกเย็นของหลี่หย่วนเต้า และฟังคำพูดไร้อารมณ์ของอีกฝ่าย เหลียงเจิ้นก็หวาดกลัวจนสุดขีด!
เขาไม่อยากเป็นคนพิการ ยิ่งไม่อยากตาย!
แม้ปกติจะวางมาดใหญ่โต อวดดีนักหนา แต่นั่นก็เพราะมีฉู่หยางหนุนหลังอยู่
เมื่อเจอผู้มีอำนาจตัวจริง เขาก็จะคลานเข้าไปประจบเหมือนสุนัข ขี้ขลาดราวกับหนู!
เพียงแต่ในยามปกติ เกือบตลอดเวลาเขามักอยู่กับฉู่หยางและพวกอันธพาลในอำเภอปินโจว แทบไม่เคยกลัวใครมาก่อน
แต่เมื่อต้องเผชิญกับวิธีการอันทรงพลังและโหดเหี้ยมของหลี่หย่วนเต้าเช่นนี้ เขาก็กลัวจนตัวสั่น กลัวตายจริง ๆ!
เขากลัวว่าหลี่หย่วนเต้าจะเดือดดาลขึ้นมาแล้วสังหารเขาทิ้งเสียจริง ๆ!
"ไม่เหิมเกริมแล้วหรือ?"
"ที่แท้แกก็กลัวตายเหมือนกันนี่หว่า!"
"ตอนพวกแกให้คนขับรถชนข้าตาย ทำไมถึงไม่กลัวล่ะ?"
ดวงตาของหลี่หย่วนเต้าคมกริบดั่งมีด มองเหลียงเจิ้นพลางหัวเราะเย็น: "แต่แกวางใจไปก่อนเถอะ ตอนนี้ข้ายังไม่ทำให้แกพิการ และจะไม่ฆ่าแก! ไปอยู่ดี ๆ ตรงนั้นก่อน! ส่วนจะฆ่าแกหรือไม่ ก็คอยภาวนาไปเถอะ!"
"ครับ ๆ... พี่เต้า..."
เหลียงเจิ้นไม่กล้าพูดจาไร้สาระอีก ตัวสั่นงันงกถอยไปอยู่ข้าง ๆ แม้แต่คำเรียกก็เปลี่ยนไป
แต่ตอนนี้สีหน้าเขาซีดเซียวราวกับดิน ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความสับสน
เขาไม่รู้ว่าหลี่หย่วนเต้าจะจัดการกับเขาอย่างไร แต่ตอนนี้เขาก็ไม่มีทางเลือก!
ได้แต่คอยการพิพากษาของหลี่หย่วนเต้าอย่างว่าง่าย!
เชี่ยเอ๊ย เหลียงเจิ้น แกนี่มันไอ้ขี้ขลาด!
จางเหว่ยดูเหลียงเจิ้นกลัวตายถึงเพียงนี้ก็พลันโกรธ เอ่ยปากด่า
เคร้ง!
หลี่หย่วนเต้าบีบคอเขาด้วยมือข้างเดียว กระแทกลงกับพื้น พร้อมกับกระทืบขาเขาหักไปข้างหนึ่ง
"อ๊าก..."
จางเหว่ยร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะเงียบครวญคราง เขาเอามือทั้งสองข้างกุมขา ร่างกายทั้งร่างกระตุกและสั่นสะท้าน
ความเจ็บปวดร้าวลึกจากขาหักนั้น ใครเป็นคนก็ต้องเจ็บปวดแทบขาดใจ!
เหลียงเจิ้นที่มองอยู่ข้าง ๆ กลัวจนแทบจะคุกเข่าลงกับพื้น