"แกว่าฉันร้องขอชีวิตเหมือนหมาข้างถนนงั้นเหรอ?"
"ฉันมันไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ?"
มองไปที่เหลียงเจิ้นผู้ยโสโอหังสุดขีด หลี่หย่วนเต้าสุดจะเอ่ยวาจา ได้แต่ส่ายหัวพลางถอนใจ: "ฉันว่าคนที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ คือพวกแกต่างหาก!"
พูดตามตรง
ตอนนี้หลี่หย่วนเต้ารู้สึกจนใจอย่างมาก
เขาไม่อยากลงมือกับพวกที่เรียกว่าเพื่อนร่วมชั้นเก่า
ว่ากันตามจริง ไม่ว่าจะเป็นฉู่หยาง เหลียงเจิ้น หรือถานซ่วย ก็ไม่ใช่ของดีอะไร
ทว่าในช่วงเวลาส่วนหนึ่งที่ผ่านมา หลายคนมีจุดเชื่อมโยงกับเขาอยู่บ้าง เขาจึงไม่อยากก่อกรรมผูกเวรโดยไร้เหตุ
ในช่วงสองหมื่นปีอันยาวนาน ระยะเวลาสิบกว่าปีบนโลกนี้ช่างล้ำค่าสำหรับเขายิ่ง!
ตอนนี้กลับมาแล้ว
เขาไม่อยากลงมือกับคนที่เคยเกี่ยวข้องกันมาแต่ไม่ได้มีความแค้นถึงตาย
อีกอย่าง เหลียงเจิ้นกับพวกก็เป็นแค่ไอ้กระจอกไม่กี่ตัว ฆ่าไปก็ไร้รสชาติ ไม่จำเป็น
แต่พวกนี้ ดันหาเรื่องใส่ตัวไม่เลิก!
ถึงขั้นจ้างคนขับรถสิบล้อมา จะบดขยี้เขา จะทำให้เขาพิการ!
ถ้าอย่างนั้น ก็ปล่อยให้มีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว!
แถมนิสัยโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้ ย้อนกลับไปจะต้องเป็นภัยคุกคามและภัยแฝงใหญ่หลวงต่อครอบครัวคุณอา หลี่หว่าน กับพวกเธอแน่นอน
ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับพวกขยะสองสามคนนี้ หลี่หย่วนเต้าไม่คิดใจอ่อนอีกแล้ว
ก่อนหน้านี้ ได้ให้โอกาสพวกมันแล้ว!
"เชี่ย!"
ป่านนี้แล้ว แกยังมาเสือกทำเป็นเทพใส่ฉันอีกนะ!
เหลียงเจิ้นเห็นท่าทีที่ยังคงสงบนิ่งเป็นธรรมชาติของหลี่หย่วนเต้า ก็ยิ่งโมโหเดือดดาล: "แม่งเอ๊ย แกคุกเข่าลงตอนนี้ยังทัน จะได้เจ็บตัวน้อยลงหน่อย ไม่งั้นเดี๋ยวอย่ามาร้องโหยหวนอย่างกับหมา แล้วอ้อนวอนขอชีวิตเหมือนหมาเลยเชียว!"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหัว เอ่ยว่า: "แกอยากเห็นสภาพน่าอนาถของฉันอย่างนั้น งั้นแกไม่มีโอกาสแน่! ฉันกลัวว่าสุดท้ายไอ้ที่ร้องโหยหวนขอชีวิตเหมือนหมาข้างถนน อาจจะกลับกลายเป็นแกเสียเอง!"
"ฮ่าๆๆๆ..."