"หลัวเวย ห่มผ้าให้หน่อย ฉันไม่อยากตาบอด!"
หลี่หย่วนเต้าทนไม่ไหว พูดออกมา
"คุณชายหลี่ ขอโทษครับ ทำให้ดวงตาท่านแปดเปื้อน!"
หลัวเวยได้สติ รีบโยนผ้าห่มกลับไป คลุมทั้งสามคนไว้
ชายสองคนนั้นตกใจมาก คว้าผ้าห่มไว้ แล้วมุดเข้าไปซ่อนตัว
พวกเขาไม่รู้จักหลี่หย่วนเต้า และก็เพิ่งเคยเห็นเจินจิ่วเป็นครั้งแรก
แต่หลัวเวย พวกเขาเคยเห็นมาหลายครั้งแล้ว
นี่คือคุณชายใหญ่แห่งสกุลหลัวตระกูลระดับสูงนะ ถ้าจะฆ่าพวกเขา ก็เหมือนฆ่าสุนัขตัวหนึ่ง!
ตอนนี้พวกเขากลัวมาก มุดอยู่ในผ้าห่มแล้วตัวสั่นงันงก!
"พวกแก...จะทำอะไร?"
หวงเจินลี่อายและโกรธจัด เอามือกุมผ้าห่มไว้ เสียงสั่นเครือ
แต่ตอนนี้
หัวใจของนางจมดิ่งลงถึงขีดสุดแล้ว
พอเห็นหลี่หย่วนเต้า และเจินจิ่วที่ถูกจับลากมาด้วย นางก็รู้ว่าเรื่องแตกแล้ว หลี่หย่วนเต้าตามมาถึงที่
หญิงชั่ว ถ้าแกไม่รีบคุกเข่าขอโทษคุณชายหลี่อย่างดี แกตายแน่!
หลัวเวยพูดอย่างดุร้าย
ตอนนี้เขามองหวงเจินลี่ยังไงก็น่าขยะแขยง
เขาไม่รู้ว่าเมื่อก่อนตัวเองถูกนังนี่มัดใจได้ยังไง!
บอกได้คำเดียวว่า
ผู้หญิงคนนี้ วิชาการดีเกินไปแล้ว!
"ฉัน...ฉันไม่ได้ทำอะไร ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณพูดอะไร!"
หวงเจินลี่ดิ้นรนครั้งสุดท้าย ไม่ยอมรับ
นางรู้ดีถึงพลังของหลี่หย่วนเต้า อีกฝ่ายพลิกมือก็ฆ่านางได้
แต่นางจำเป็นต้องไม่ยอมรับ ไม่อย่างนั้นตายเร็วกว่าเดิม
อีชั่ว แกเป็นคนสั่งให้ฉันทำ ตอนนี้แกกลับไม่ยอมรับ!
เจินจิ่วหน้าตาบิดเบี้ยว ตวาดเสียงแหลม
ตอนนี้เขากลัวมาก กลัวหลี่หย่วนเต้าคิดฆ่า
ถ้าไม่ใช่เพราะหวงเจินลี่ เขาก็คงไม่ต้องมามีเรื่องกับหลี่หย่วนเต้าอีกครั้ง จนตกอยู่ในสภาพเป็นตายเท่านี้!
ก็แค่ตอนนั้นหวงเจินลี่เคยมีสัมพันธ์กับเขา แล้วเขาก็ยังคิดถึงไม่เลิก
หลังจากนั้นหวงเจินลี่ยังช่วยเขาไปหลายครั้ง เขาจึงรับปากตามที่นางขอ
แกนี่มันใจร้ายจริง ๆ ถึงได้วางยาพิษเสี่ยวเฟิง!
หลี่หย่วนเต้ามองหวงเจินลี่ สายตาเหมือนมีด จ้องนิ่ง แววตามีประกายฆ่าฟัน
"หา...วางยาพิษ?"
"ฉันเปล่านะ! ฉันแค่ให้เจินจิ่วไอ้ชั่วนั่นไปสั่งสอนสองแม่ลูกถานหลิง ฉันจะให้คนวางยาพิษได้ยังไง?"
หวงเจินลี่งงไปชั่วขณะ แล้วตะโกนเสียงดัง
นางใจร้าย แต่ไม่ได้คิดจะใช้วิธีนี้