โยวชางกุ้ยที่กระเด็นออกไป พุ่งชนกำแพงบ้านของตัวเองอย่างแรง เกิดเสียงทึบดังสนั่น
ซี่โครงเขาหักไปหลายซี่ทันที!
แถมยังกระอักเลือดออกมาอีกหลายคำ
แต่เขาไม่สนใจความเจ็บปวด เช็ดมุมปาก แล้วรีบลุกขึ้นคลานไปหากล่องกระดาษที่ตกอยู่บนพื้น คว้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
“คุณชายอ๋าว ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย!”
“ผมมันสมควรตาย เมื่อกี้เดินชนคุณชายเข้า ผมขอคุกเข่าขอขมา!”
โยวชางกุ้ยคุกเข่าหมอบลงกับพื้น แล้วเริ่มโขกศีรษะให้อ๋าวป้าย
ตอนนี้เขาแค่หวังให้อ๋าวป้ายคลายโทสะลง และตัวเขาเองก็จะได้ปกป้องกล่องกระดาษในอ้อมแขนไว้
ข้างในล้วนเป็นผลหลงหลิงที่หลี่หย่วนเต้าต้องการ!
เขาต้องยอมตายเพื่อปกป้องมัน!
เพียงแต่ว่า
ท่าทางเช่นนี้ของเขา กลับยิ่งทำให้อ๋าวป้ายไม่พอใจมากขึ้น
ฝ่ายหลังก้าวเข้าไป แล้วถีบเขาจนกลิ้งกับพื้น
“ไอ้สัตว์ แกยังกล้าปกป้องอยู่อีก?”
“ในกล่องกระดาษคืออะไร แล้วไอ้คุณชายหลี่นั่นมันตัวอะไรกันแน่?”
อ๋าวป้ายเบิกตากว้างจ้องเขม็ง รัศมีสังหารน่าเกรงขาม ตวาดถาม
เขาถูกถีบกลิ้งไปมาเป็นรอบบนพื้น
แต่โยวชางกุ้ยก็ยังโอบกล่องกระดาษไว้ในอ้อมแขนแน่น
เขารีบลุกขึ้นมาคุกเข่าใหม่อย่างเร็ว พลางโขกศีรษะพลางพูดว่า “คุณชายอ๋าว คุณชายหลี่ไม่ใช่ตัวอะไร เขามาจากหลิ่วเจียง เป็นผู้มีพระคุณของผม! ในกล่องกระดาษเป็นของขวัญที่ผมจะให้เขา ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ!”
ตอนนี้ในใจของโยวชางกุ้ยทั้งโกรธทั้งตกใจ แทบอยากจะฉีกร่างอ๋าวป้ายเป็นชิ้นๆ
เพียงแต่ ความคิดเช่นนั้นก็แค่วูบเดียวผ่านไป
เขาไม่กล้า!
ยิ่งไม่กล้าแสดงออกมา!
ไม่อย่างนั้นคงถูกอ๋าวป้ายตีตายไปแล้ว!