"ซ่งไท่ แกตะคอกทำไมหา"
"ตั้งแต่แม่จากไป ก็ไม่มีใครพูดดี ๆ กับฉันอีกเลย"
ซ่งซิวเหยียนตาแดงเรื่อ เอ่ยอย่างน้อยใจ
"โอ๋ย ๆ ลูกสาว พ่อไม่ได้ตะคอกนะ"
"พ่อก็แค่ตื่นเต้นไปหน่อย"
ซ่งไท่ลนลาน ยิ้มแห้ง ๆ พูดว่า "แล้วที่แกบอกว่าไอ้หลี่ไห่เฟิงมันไม่ชอบแกอะนะ แกไม่เห็นเหรอว่าทุกครั้งที่มันเห็นแก ตาเป็นประกายเลยนะ แทบอยากจะจับแกกดซะ"
"ซ่งไท่ หุบปากเดี๋ยวนี้นะ"
"พี่ไห่เฟิงจะเป็นแบบนั้น ก็ไม่ใช่เพราะพวกแกบีบบังคับเหรอ"
ซ่งซิวเหยียนพูดอย่างหัวเสีย
"ลูกสาว ตอนนี้แกก็เห็นสภาพของพวกเราใต้หล้าพาสวรรค์แล้ว"
"พ่อมันเกิดมาจากยุทธภพ ไม่มีทางเลือกนะ"
"พวกคุณชายตระกูลใหญ่ ๆ เขาไม่มองพวกคนยุทธภพอย่างพวกเราอยู่แล้ว เวลาแต่งงานก็ต้องเสมอกัน ส่วนคนที่สนใจแก ก็แค่เล่น ๆ เท่านั้นเอง เพราะงั้นไม่ใช่ว่าพ่อไม่เคยคิด แต่พวกคุณชายน่ะ ไม่เอาไหนเลยสักคน"
ซ่งไท่พูดอย่างจนใจอีกครั้ง "พ่อก็แค่อยากฝากฝังแกเอาไว้ จะได้หมดห่วง"
ซ่งซิวเหยียนโมโห "งั้นฉันไปหาใครธรรมดา ๆ แต่งก็ได้ ต้องเป็นหลี่ไห่เฟิงที่ไหนเล่า"
"อย่างนั้นก็สู้ให้นายคนนี้ไม่ได้"
จู่ ๆ ซ่งไท่ก็ชี้นิ้วไปที่หลี่หย่วนเต้า แล้วพูดอย่างจริงจัง
ซ่งซิวเหยียนเบิกตากว้าง หน้าแดงค้างอยู่ตรงนั้น
แต่ชั่วพริบตา เธอก็คล้องแขนหลี่หย่วนเต้าไว้ แล้วพูดประชดประชัน "ได้สิ น้องเล็กหลี่หย่วนเต้าเด็กกว่า ฉันชอบสเปคนี้"
"..."
"ซิวเหยียน หยุดเล่นนะ"
"ช่างเถอะ ๆ..."
ซ่งไท่มองหลี่หย่วนเต้าปราดหนึ่ง แล้วส่ายหัวพูด "ตอนนี้แกรอดกลับมาก็ดีแล้ว พ่อจะกลับไปจัดการเรื่องในสมาคมป้าเทียนก่อน ต้องหาคนหนุนหลังให้ได้ ถึงจะไม่ให้ตระกูลเหลิ่งจ้องเล่นงาน"
"ไอ้หนู นายช่วยลูกสาวฉันไว้ ฉันซ่งไท่จำไว้ ต่อไปมีเรื่องอะไรโทรมาหาฉันได้เลย แต่ถ้านายกล้าทำมิดีมิร้ายกับลูกสาวฉัน ระวังฉันจะหักขาสามขานาย"
ซ่งซิวเหยียนเดือดดาลทันที "ซ่งไท่ แกยังงี้ต่อ ฉันจะไม่กลับสวินเมิ่งกั่งแล้วนะ ไปก่อนเลย ฉันกลับเอง"
"โอเค ๆ ..."
"ลูกสาว อย่าเที่ยวเพ่นพ่านอีกนะ"
"ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา พ่อจะทำยังไง"
ซ่งไท่ยิ้มแห้งส่ายหัว แล้วก็ขึ้นรถออกไปก่อน
เขาเองก็กลัวว่าซ่งซิวเหยียนจะโมโหแล้วหนีออกจากบ้าน ไปจากสวินเมิ่งกั่ง ไม่ยอมเจอหน้าอีก