"แล้วยังมีทรัพยากรบำเพ็ญเพียรให้หยิบใช้ได้ทุกเมื่ออีก?"
"เงื่อนไขนี่ก็ยั่วใจไม่เบาเลยนะ!"
หลี่หย่วนเต้าเอ่ยด้วยสีหน้าประหลาดใจ
มีลุ้น?
ดวงตาของหม่าหย่วไฉพลันสว่างวาบ แล้วรีบพูดต่อ: "อีกอย่าง ท่านบรรพชนยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ไม่ใช่หรือ? ค่าเล่าเรียนและค่าครองชีพทั้งหมดของท่าน พวกเราสมาคมเถาฮวาจะรับผิดชอบเอง!"
"ดีขนาดนี้เลย?"
"พูดมาแบบนี้ ฉันก็แค่ต้องเอาชื่อไปแปะไว้ในสมาคมเถาฮวาของพวกนาย ที่เหลือก็ไม่เกี่ยวกับฉันแล้วสินะ?"
หลี่หย่วนเต้าพูดพร้อมหัวเราะ
หม่าหย่วไฉพยักหน้าอย่างหนักแน่น: "ท่านบรรพชนพูดไม่ผิดเลย! ใช่เลย! ท่านว่าไง..."
แววตาเขาเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังและตื่นเต้น
"ไม่สน!"
"ลา!"
หลี่หย่วนเต้าสะบัดมือ ก่อนที่หม่าหย่วไฉจะได้พูดต่อ ก็หันหลังเดินจากไป
หม่าหย่วไฉมีสีหน้าผิดหวัง แต่ไม่นานก็กลับมาฮึกเหิม: "ยอดคนแบบนี้ ต้องดึงเข้าสมาคมให้ได้ ถึงจะแค่ผูกมิตร ก็ต้องพยายามผูกมิตรเข้าไว้ ถึงตอนนั้น พวกเราอาจจะกดหัวแก๊งป้าหวังกับกลุ่มเที่ยเสวี่ยได้แล้ว!"
"พี่ไฉ งั้นพวกเราจะทำยังไงดี?"
ลูกน้องข้าง ๆ ถาม
หม่าหย่วไฉพูดว่า: "จะทำยังไงได้อีก? ก็ต้องเชิญหัวหน้าสาวออกโรงน่ะสิ! ตอนนั้น ถ้าหัวหน้าสาวเกลี้ยกล่อมเขาได้ พวกเราก็ถือว่ามีความชอบ!"
"ใช่ ๆ ๆ... พวกเรารีบกลับไปบอกหัวหน้าสาวเรื่องนี้กันเถอะ..."
เหล่าลูกน้องพลอยฮึกเหิมไปด้วย
......
เดินผ่านถนนสุ่ยเก่า หลี่หย่วนเต้าก็มาหยุดอยู่หน้าหมู่บ้านเก่าทรุดโทรมชื่อบ้านอันหยาในไม่ช้า
ทุกอย่างทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ทำให้เขารู้สึกเหมือนอยู่ในภวังค์
สำหรับที่นี่ เวลาผ่านไปแค่ครึ่งปี แต่สำหรับหลี่หย่วนเต้า จริง ๆ แล้วผ่านไปถึงสองหมื่นปีแล้ว!
ทุกอย่างไม่เปลี่ยนเลย
คุ้นเคย อบอุ่น ฝังรอยความทรงจำในวัยเด็ก
ทุกหนแห่ง ล้วนมีร่องรอยการย่ำเท้าและสัมผัสของหลี่หย่วนเต้าตอนเด็ก ๆ
"กลับมาแล้ว!"
หลี่หย่วนเต้าครวญเบา ๆ
สัมผัสจิตวิญญาณของเขาแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วบริเวณหมู่บ้าน
กวาดตรวจดูใหญ่ ๆ รอบหนึ่งแล้ว เขาก็ขมวดคิ้ว
เพราะจู่ ๆ ก็ไม่พบร่างของทัวป๋ออิ๋ง
ตาเฒ่านี่, ไม่ใช่บอกให้เขาอยู่แถวนี้ดี ๆ คอยดูความปลอดภัยของครอบครัวป้าหลี่หว่านหรอกหรือ?
หายหัวไปไหนแล้ว?
ไว้ค่อยจัดการทีหลัง ให้เขาหน้าหงาย!