สายตาของซ่างกวนซูฉีจับจ้องอยู่ที่ร่างของหลี่หย่วนเต้า
ในหัวก็อดไม่ได้ที่จะมีภาพวุ่นวายโผล่ขึ้นมา
หลี่หย่วนเต้าเห็นซ่างกวนซูฉีเหม่อลอย ก็โบกมือไปมาตรงหน้า "เฮ้ย ตื่นได้แล้ว! อย่าเหม่อลอยสิ! ดูท่าทางน้ำลายจะไหลแล้วนะ!"
ซ่างกวนซูฉีได้สติ ใบหน้างามแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม เช็ดน้ำลายโดยไม่รู้ตัว แล้วพูดอย่างเขินอายและขุ่นเคืองว่า "หึ ฉันไม่ได้น้ำลายไหลนะ! หึ ผู้ชายนี่มันพวกหื่นกันทั้งนั้น! ไม่ใช่ของดีเลย!"
แต่ว่า
พอพูดจบ
เธอก็รู้ตัวว่าพูดไม่ดี ใบหน้าเปลี่ยนสีทันที รู้สึกว่าตัวเองใจร้อนเกินไปนิด
อีกฝ่ายไม่ใช่คุณชายน้อยที่เอาแต่เที่ยวเตร่อยู่ในหอนางโลมอย่างที่เธอเห็นครั้งแรกอีกต่อไป
แต่เป็นผู้แข็งแกร่งที่น่ากลัวที่ทำลายตระกูลเทียนและตระกูลทัวป๋อลงได้เพียงดีดนิ้ว!
ไม่อย่างนั้นเธอก็คงไม่ต้องมาเชื่อฟังคำสั่งของปู่ มาคอยปรนนิบัติหลี่หย่วนเต้าหรอก!
"คุณชายหลี่ ขอโทษนะคะ หนูไม่ได้หมายถึงคุณ!" ซ่างกวนซูฉีเม้มปาก ก้มหน้ารีบยอมรับผิด
หลี่หย่วนเต้ายิ้มจาง ๆ "คิดว่าฉันเป็นคนโง่หรือไง? พูดถึงฉันก็คือพูดถึงฉันนั่นแหละ เรื่องอย่างนี้มันก็เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์นั่นแหละ ผู้ชายแท้ ๆ ใครบ้างจะไม่หื่น? แล้วก็ผู้หญิงเองก็เหมือนกัน! ว่ามั้ย?"
คำพูดนี้
ทำให้ซ่างกวนซูฉีต้องรีบก้มหน้าลงทันที
ในหัวอดไม่ได้ที่จะแวบผ่านภาพและจินตนาการมากมาย ใบหน้าก็ยิ่งแดงจนเหมือนจะหยดเลือดออกมา
เธอเม้มปากพูดว่า "คุณชายหลี่ หนู... หนูไม่รู้!"
เพิ่งจะพูดจบ