"บอกข้ามาซิ ใครต้องคุกเข่า?"
น้ำเสียงเรียบเฉยของหลี่หย่วนเต้าดังก้องอยู่ในหูของเจินจิ่ว
แค่ประโยคเดียว
กลับดังกังวานราวระฆังยามเช้า สะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ!
เขาสะดุ้งสุดตัว ก่อนได้สติ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว: "ขะ... ข้า..."
"เจินจิ่ว ไอ้สัตว์!"
ถ้าตอนนี้แกไม่คุกเข่าขอโทษคุณชายหลี่ดี ๆ ฉันจะฆ่าทั้งตระกูลแก!
อู๋ม่อหันกลับมา คำรามใส่เจินจิ่วด้วยความโกรธแค้น
เจินจิ่วตกใจจนทรุดลงกับพื้น ไม่สนใจความเจ็บปวดที่ขาหัก โขกศีรษะให้หลี่หย่วนเต้าอย่างต่อเนื่อง: "คุณชายหลี่ ขอโทษครับ... ผมมันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! ตาผมบอด! ขอโทษครับ... ยกโทษให้ผม ยกโทษให้ผม... ไว้ชีวิตสุนัขต่ำ ๆ อย่างผมด้วย!"
สถานการณ์ตรงหน้า ใครไม่โง่ก็ดูออกว่าเกิดอะไรขึ้น
ต่อให้เจินจิ่วจะเหิมเกริมแค่ไหน ก็ไม่ได้น้ำเข้าสมอง
ตอนนี้เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่า ที่ตัวเองไปกระทบ ไม่ใช่เหล็กแผ่นธรรมดา แต่เป็นคมมีดที่กรีดได้ถึงชีวิต!
นี่คือตัวตนที่สามารถเอาชีวิตเขาได้เพียงปลายนิ้ว!
ขนาดตระกูลเจินทั้งตระกูลยังอาจพลอยซวยไปด้วย!
ส่วนท่าทางหยิ่งยโส วางก้ามในตอนแรก ก็อันตรธานหายไปไหนไม่รู้แล้ว
ถึงจะเป็นคุณชายตระกูลดัง ก็คุกเข่าอ้อนวอนเหมือนหมาจรจัดตัวหนึ่งได้!
ส่วนพวกหลู่กุ้ยที่ยืนดูอยู่ยิ่งงงงันเข้าไปใหญ่
ในสายตาพวกเขา เจินจิ่วคือคุณชายระดับสูงส่ง ผู้มีอำนาจเหนือกว่าทุกคน!
คนระดับนี้ จะคุกเข่าให้ใครได้ยังไง!
แต่ตอนนี้มันเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาพวกเขาจริง ๆ
เจินจิ่วคุกเข่าอยู่บนพื้น อ้อนวอนไม่หยุด!
และสิ่งที่หลู่กุ้ยรับไม่ได้ที่สุดคือ คนที่เจินจิ่วคุกเข่าอ้อนวอนนั้น คือเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมของเขา เป็นไอ้กระจอกที่เขาเคยรังแกเล่น ๆ สมัยเรียน!
เพียงแต่ตรงหน้า
ในสายตาเขา หลี่หย่วนเต้าที่ดูอ่อนแอ กลับกลายเป็นผู้มีอำนาจสูงส่ง!
ไม่ต้องพูดถึงเจินจิ่วเลย
ขนาดอู๋หม่าสิงและพรรคพวกที่มีภูมิหลังน่ากลัวเหล่านี้ ยังคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่เลย