ความขัดแย้งและการต่อสู้ที่ปะทุขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้แขกจำนวนมากในงานเลี้ยงตกใจจนต้องลุกขึ้นหนีไปหลบอยู่ที่มุมห้องโถง
นี่มันการต่อสู้ระดับปรมาจารย์ใหญ่ขั้นเหนือธรรมชาติเลยนะ!
ถ้าพลาดท่าถูกลูกหลงเข้า มีแต่ตายกับเจ็บ!
และการต่อสู้ที่ปะทุขึ้นนั้น ก็ทำให้อวี๋เกิงเหยารับมือไม่ถูก
เขาดึงอวี๋เยาและคนอื่น ๆ ถอยออกมาเป็นระยะทางหนึ่ง แล้วรีบตะโกนสั่งจ่านเฟิงว่า: "ให้ทุกคนออกไปก่อน อย่าให้ผู้บริสุทธิ์ต้องบาดเจ็บ!"
"รับทราบ!"
จ่านเฟิงรับคำสั่ง แล้วรีบพาคนจัดระเบียบให้แขกทยอยอพยพออกไป
"ศิษย์น้องหย่วนเต้า เร็ว ๆ เข้า รีบมาทางนี้ อย่าให้ถูกลูกหลงนะ!"
อวี๋เยาตะโกนบอกหลี่หย่วนเต้าที่ยืนอยู่กับที่
หลี่หย่วนเต้าส่ายหัวพลางหัวเราะ: "ไม่หรอก ข้าดูใกล้ ๆ แบบนี้ดีแล้ว!"
เดิมทีเขาจะลงมือด้วยตัวเอง สั่งสอนไป๋เซี่ยงเซวียนสักหน่อย
แต่ผลคือ
จวินจ้านเทียนกับคนอื่นกลับลงมือก่อน ช่วยเขาแก้ปัญหา
และหลังจากที่สามคนลงมือ
บรรดาผู้ใหญ่จากตระกูลชั้นนำจำนวนไม่น้อยก็พากันเข้าช่วยเสริมทัพ
เพราะต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ใหญ่ขั้นเหนือธรรมชาติถึงสองคน หากอาศัยเพียงจวินจ้านเทียนที่เป็นปรมาจารย์ใหญ่ขั้นเหนือธรรมชาติคนเดียว บวกกับจวงจิ่งหลงและจางไคฟ่งสองผู้บำเพ็ญเพียรยุทธ์ระดับปรมาจารย์ ค่อนข้างจะรับมือลำบาก
ถึงกระนั้นก็ตาม
การต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายก็ยังตกอยู่ในสภาพยืดเยื้อ ตัดสินผลแพ้ชนะได้ยาก!
"ตระกูลจวิน ตระกูลจวง ตระกูลจาง... แล้วก็พวกตระกูลเล็ก ๆ ของพวกแก ดีมาก!"
"กล้าดียังไงมาเป็นศัตรูกับซื่อจื่อผู้นี้!"
"พวกแกเตรียมรอถูกกวาดล้างตระกูลได้เลย!"
เดิมทีไป๋เซี่ยงเซวียนคิดว่าจะจัดการหลี่หย่วนเต้าได้ทันที แต่ผลคือจวินจ้านเทียนและยอดฝีมือยุทธ์อีกกลุ่มกลับลงมือทั้งหมด พัวพันต่อสู้กับองครักษ์ติดตัวทั้งสองของเขา
พวกมีดีจริง ๆ ถึงกล้าเป็นศัตรูกับจวนเจ้าประมุขา!
ชั่วขณะนั้น
สีหน้าของไป๋เซี่ยงเซวียนซีดเผือดลงแล้ว
"ดีมาก!"
"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ซื่อจื่อผู้นี้ก็จะลงมือจับไอ้หนูนี่ด้วยตัวเอง!"
ไป๋เซี่ยงเซวียนทั้งตกใจทั้งโกรธ กล่าวขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน: "ซื่อจื่อนี่จะดูเสียหน่อย ว่าในที่นี้ ใครยังกล้าลงมือ กล้าลงมือกับซื่อจื่อผู้นี้!"