"พี่ต้าเหว่ย นายนี่น่ารังเกียจจัง!"
"ฉันหนักตรงไหน?"
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยซบหลังหลี่หย่วนเต้า ปากยู่ หน้าบึ้ง
มือของเธอบีบเอวเขาอย่างแรงไปด้วย
"ฟ่อ..."
"บีบที บิดที หมุนที เป็นสกิลติดตัวของพวกเธอหรือไง?"
หลี่หย่วนเต้าทำหน้าบิดเบี้ยว ส่ายหัวอย่างจนใจ "ดูสิว่าเธอมีอะไรทับอยู่ ฉันแทบหายใจไม่ออก"
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจ
เธอก้มมองโรงอาหารภูเขาหิมะของตัวเองที่ถูกกดจนผิดรูป หน้าแดงก่ำจนแทบหยดเลือด
"พี่ต้าเหว่ย นายนี่ทะลึ่งจัง แหวะ ๆ..."
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยพูดอย่างหัวเสีย
"เธอไม่รู้หรอกว่ามีผู้หญิงตั้งกี่คนอิจฉาเธอ"
หลี่หย่วนเต้าสังเกตว่าเธออารมณ์ดีขึ้น จึงโล่งใจ ยิ้มแล้วพูดต่อ "แต่ว่าชายหญิงไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกัน แบบนี้มันไม่ดีเลยนะ เราเรียกแท็กซี่ดีกว่า"
"ไม่เอา!"
"ฉันให้พี่ต้าเหว่ยแบก!"
"พี่ต้าเหว่ย นายคือไอดอลของฉัน! นายสุดยอดมาก เป็นผู้ชายที่เพอร์เฟกต์และแข็งแกร่งที่สุด"
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยส่ายหน้าอย่างหนักแน่น แววตาฉายแววหลงใหล "ฮิ ๆ พี่ต้าเหว่ยคือผู้ชายคนแรกที่ปกป้องและห่วงใยฉัน! ตั้งแต่เด็ก พ่อฉันก็ไม่ใส่ใจฉันแล้ว..."
ได้ยินดังนั้น
หลี่หย่วนเต้าคิดถึงพ่อแม่ของตัวเอง ถอนหายใจอย่างจนใจ "ทุกคนมีเส้นทางชีวิตของตัวเอง แม้แต่คนในครอบครัว เราก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้"
"ฮี่ ๆ พี่ต้าเหว่ยพูดเป็นปรัชญาขึ้นมากะทันหันเลยนะ"
"แต่ฉันไม่คิดถึงพวกเขาแล้ว ตอนนี้ฉันมีพี่ต้าเหว่ยอยู่ด้วย ปกป้องฉันกับเหยียนชี อ้อ ใช่แล้ว ยังมีพี่ปลาด้วย..."
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยอารมณ์ดีขึ้นอีกครั้ง "ต่อไป พวกเราจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป"
"น่าเสียดายที่เหยียนชีไม่รักษาโอกาสนั้นไว้ พลาดพี่ต้าเหว่ยไป"
หลี่หย่วนเต้าหน้ามืด ส่ายหัวอย่างไร้อารมณ์ พูดหยอก "พูดแบบนี้ แสดงว่าตอนนี้เสี่ยวเซี่ยอยากอยู่กับฉันงั้นสิ?"
"ผู้ชายที่เยี่ยมยอดอย่างพี่ต้าเหว่ย ผู้หญิงคนไหนจะไม่ใจสั่น?"
"หึ!"
"แต่ว่า พี่ต้าเหว่ยกับเสี่ยวเซี่ยไม่ใช่คนโลกเดียวกันหรอก"
"เพราะงั้น เราก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ เดินไปข้างหน้าและทะนุถนอมช่วงเวลานี้!"
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยฮัมเพลงเบา ๆ "พอเรียนจบแล้ว พี่ต้าเหว่ยมีแผนอะไรเหรอ?"