ฮั่นตังที่ยังมีชีวิต ระเบิดออกเป็นหมอกเลือดโดยไม่มีสัญญาณเตือน ลอยฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ
กลิ่นคาวเลือดที่แสบจมูก พร้อมกับเจตนาสังหารที่ชวนขนหัวลุก ทำให้จิตวิญญาณสั่นสะท้าน
เฉิงอันกับฮั่นไหลฝูที่อยู่ข้าง ๆ รวมถึงเฉิงเฟยหลงอีกสามคน ตอนนี้ต่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก
พวกเขามองหมอกเลือดตรงหน้า สูดกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นที่ปลายจมูก ร่างกายเริ่มสั่นเทาอย่างช้า ๆ
คนเป็น ๆ คนหนึ่ง ก็ระเบิดออกไปแบบนี้
ไม่ว่าจะทางสายตาหรือจิตใจ ล้วนก่อให้เกิดแรงกระแทกที่ยากจะบรรยาย!
มือของทั้งสามคนค้างอยู่กลางอากาศ รู้สึกไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่รู้จะวางไว้ที่ไหน
แววตาของพวกเขาเริ่มล่องลอย สายตาราวกับอยากหาที่หยุดพัก แต่เต็มไปด้วยหมอกเลือดสีแดงคละคลุ้งไปหมด ชวนให้ขนหัวลุก
ในเวลาเดียวกัน พวกเขาไม่กล้าสบสายตาของหลี่หย่วนเต้า นั่นมันแววตาของปีศาจชัด ๆ!
ในชั่วขณะนี้
เฉิงอันกับอีกสองคนได้เข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าอะไรคือการปกคลุมของความตาย!
ยมทูตราวกับจะมาเยือนเมื่อใดก็ได้ ปลิดชีวิตเล็ก ๆ ของพวกเขาทิ้ง!
ท่ามกลางบรรยากาศแห่งความหวาดกลัวนี้ ทั้งสามคนปัสสาวะราดโดยไม่รู้ตัว กางเกงเปียกจนเหลืองไปเป็นวงใหญ่
ฆ่าคนแล้ว!
ไอ้หมอนี่ กล้าฆ่าคนในศาลาว่าการอำเภอจริง ๆ!
เขามันไม่กลัวจริง ๆ!
เฉิงอันกับพวกหวาดกลัวสุดขีด จนสมองหยุดคิดไปหมด
"ดูสิ เขาตายง่ายดาย ไม่ทุกข์ทรมานเลย พวกแกกลัวอะไรกัน?"
หลี่หย่วนเต้าสายตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม จับจ้องไปที่ทั้งสามคน กล่าวอย่างเย็นชา
"อ๊า... อย่าฆ่าพวกเรา..."
เฉิงอันส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าสยดสยอง
หลี่หย่วนเต้าไม่สนใจเฉิงอัน หันไปมองเฉิงเฟยหลง ยิ้มบาง ๆ กล่าวว่า "เฉิงเฟยหลง ในฐานะลูกชายนายอำเภอเจ้า อยู่ในอำเภอปินโจว ปกติก็น่าจะเป็นแบบอย่างได้! แต่ในอำเภอปินโจวเล็ก ๆ แห่งนี้ เจ้ากลับเหิมเกริม รังแกชาวบ้าน ทำชั่วสารพัด! ก็เหมือนกับฮั่นตังนั่นแหละ ถือว่าเป็นพวกทำผิดเป็นประจำ!"
"คุณชายหลี่... ข้า... ข้าไม่ได้... ข้าไม่ได้ทำนะ..."
"วันนั้นข้าตาบอด มีตาก็เหมือนหามีไม่ บังอาจล่วงเกินท่าน ข้าไม่ได้ตั้งใจ ปกติข้าไม่ได้เป็นแบบนั้น..."