ฆ่าแล้ว ฆ่าจริง ๆ ด้วย!
เฉิงอันน่ะเป็นขุนนางในราชสำนักนะ!
เป็นคนของท่านจ้าวมังกรตัวจริงเลยนะ!
ฆ่าไม่ลงง่าย ๆ หรอก!
จินเส้าป๋ายกับฟู่ชงต่างก็ตื่นตระหนกขึ้นมา
คนอื่น ๆ ที่ตายตรงนั้น พวกเขามองก็ยังหวาดกลัว แต่เฉิงอันตายนี่ เรื่องมันคนละระดับกันแล้วนะ!
ถ้าเบื้องบนสอบสวนลงมาจริง ๆ พวกเขาคงเลี่ยงความเกี่ยวข้องไม่ได้แน่
“คุณชายหลี่ จบกันแล้ว...”
ฟู่ชงพูดพลางทำหน้าสลด
“ไอ้นายอำเภอขี้โกงที่ทำชั่วสารพัดแบบนี้ ไม่สมควรฆ่าหรือ?”
หลี่หย่วนเต้าหันกลับไปมอง พูดอย่างเย็นชา
ฟู่ชงหน้าเศร้า: “แต่ว่า...”
“คุณชายหลี่ ฆ่าได้สมควรแล้ว!”
จินเส้าป๋ายยิ้มแห้ง: “แต่ทางราชสำนัก ทางท่านจ้าวมังกรน่ะ ไม่รับฟังคำอธิบายของพวกเราหรอกนะ!”
หลี่หย่วนเต้าโบกมือ อย่างไม่ยี่หระ: “ไม่จำเป็นต้องอธิบาย! พวกมันอยากได้คำอธิบาย ก็รอให้พวกมันมาหาข้าก็แล้วกัน! เรื่องก็ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้า ถ้าหามาที่พวกเจ้า ก็โทรหาข้าแล้วกัน!”
“ขอบคุณท่านชาย!”
ฟู่ชงพูดอย่างซาบซึ้ง
ตอนนี้เขาอยากจะร้องไห้แล้ว เขาไม่คิดว่าหลี่หย่วนเต้าจะเป็นคนดีขนาดนี้
ถึงคราวต้องเด็ดขาด ก็คือเด็ดขาดจริง ๆ ไม่เหลือสักคน แต่ขอแค่จริงใจด้วย หลี่หย่วนเต้าก็ปฏิบัติเหมือนคนของตัวเองจริง ๆ!
วินาทีนี้ ฟู่ชงรู้สึกได้อย่างแท้จริง
บางทีนี่อาจเป็นความใจกว้างของผู้แข็งแกร่งจริง ๆ และท่าทีในการใช้ชีวิตของผู้แข็งแกร่ง!
“คุณชายหลี่ ตรงหน้าศาลปกครองอำเภอนี่ ท่านจะเอายังไงต่อครับ?”
จินเส้าป๋ายสูดลมหายใจเฮือก แล้วถามหลี่หย่วนเต้าอย่างระมัดระวัง
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะเย็น: “จะให้เอายังไง? ก็ปล่อยให้พวกมันเน่าอยู่ที่นี่น่ะสิ! สถานที่สกปรกแบบนี้ ก็ควรจะปล่อยให้เหม็นเน่าเปื่อยยุ่ย! จะไปสนใจทำไม! ไปกันเถอะ...”
“เดี๋ยวก่อน คุณชายหลี่! ท่านจะไปสมาคมเถาฮวาหรือครับ?”
“พอจะ... พอจะช่วยพ่อบุญธรรมของผม จินไป่เฉิง ได้ไหมครับ?”
“ครอบครัวของผมก็ถูกผู้แข็งแกร่งลอบโจมตี พ่อบุญธรรมผม แล้วก็พี่สาวของผม ถูกจับตัวไป!”
จินเส้าป๋ายร้องเรียกหลี่หย่วนเต้าไว้ แล้วรีบพูด
“ฝีมือแก๊งป้าหวังหรือ?”
“เจ้ามีพี่สาวด้วย?”
หลี่หย่วนเต้าหยุดเดิน หันกลับมาถาม