"ไม่ใช่สักอย่าง!"
"พวกจอมเสน่ห์คุณไสยไร้ค่า แล้วก็สำนักเต๋าอะไรนั่น อ่อนแอเกินไป!"
"เธอไม่จำเป็นต้องรู้ว่าฉันเป็นใคร แค่ตามมา!"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหัวพลางพูด
หลังจากจัดการพุ่มไม้สนธยางู เขาก็เดินต่อไปราวกับกำลังเดินเล่น
"ฮึ ทำเป็นลึกลับ!"
เจี่ยงมี่โหรวฮึดฮัดเสียงเบา แล้วเดินตามไปข้างหลัง
"อย่าหลงกลุ่ม"
หลี่หย่วนเต้าที่เดินไป เอ่ยเตือนอีกครั้ง "ลึกเข้าไปในหนองน้ำ ต่อให้มีอันตรายใหญ่หลวงแค่ไหน ก็คุกคามฉันไม่ได้ แต่ถ้าเธอพลัดหลงหายไป แถมป้องกันตัวเองไม่ได้ ฉันก็ช่วยเธอไม่ได้"
"เข้าใจแล้ว ฉันจะตามให้ทัน"
เจี่ยงมี่โหรวพยักหน้าหนักแน่น กล่าวอย่างจริงจัง
เดินไปได้ไม่ไกล
ก็เจอพุ่มไม้สนธยางูขวางทางอีก
หลี่หย่วนเต้าไม่รีรอแม้แต่น้อย ยกเปลวไฟเผาพุ่มไม้พร้อมกับงูทะยานที่อยู่ในนั้นให้กลายเป็นเถ้าธุลีจนหมด
เจี่ยงมี่โหรวที่อยู่ข้างหลัง เหมือนเด็กติดตาม ได้แต่มองดูอยู่ข้างๆ
"โฮก~"
ในเวลานั้นเอง
ใต้หนองน้ำที่อยู่ข้างหน้าไม่ไกล
ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามกึกก้องสะเทือนฟ้า
จากนั้นก็มีงูยักษ์ขนาดเท่าถังน้ำ ลอยตัวขึ้นจากหนองน้ำ พุ่งทะยานขึ้นฟ้า แล้วพุ่งเข้าใส่หลี่หย่วนเต้าและเจี่ยงมี่โหรว
"อา..."
"นั่นมันพญางู!"
"ผู้อาวุโส ระวัง! ถอยเร็ว!"
เจี่ยงมี่โหรวส่งเสียงร้องด้วยความตกใจกลัว
พญางูในบริเวณนี้ แข็งแกร่งอย่างน้อยก็เทียบเท่าปรมาจารย์ใหญ่ขั้นเหนือธรรมชาติ หรือแม้แต่เทียบกับจอมยุทธ์อู่หวัง ก็สูสีกัน
"ใช่ พญางูจริงๆ"
"แถมยังเป็นอสูรที่ก้าวสู่ระดับขั้นหนึ่งแล้วด้วย"