หลี่หย่วนเต้าเลือนหายไปในความว่างเปล่า
ลู่หานและฉู่เสี่ยวอวิ้นที่บาดเจ็บสาหัสอยู่กับที่ต่างพากันคลุ้มคลั่งและหวาดกลัว
ลู่หานยังคงตะโกนโหวกเหวกใส่ท้องฟ้าอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ "แกฆ่าลูกสาวฉัน แกฆ่าลูกสาวฉันนะ! เป็นถึงรุ่นพี่ระดับเซียนปฐพีแล้วยังไง? ก็ฆ่าคนบริสุทธิ์ได้งั้นเหรอ?"
เมื่อมองศพลูกสาวบนพื้น เขาแทบคลั่ง เศร้าโศก และจมอยู่ในความสิ้นหวัง มันทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก!
ตระกูลลู่เป็นตระกูลผู้ฝึกตน พวกเขาไม่ได้ตัดขาดอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมด เมื่อเห็นคนในครอบครัวตายต่อหน้า ความโศกเศร้าก็ยังฝังลึกถึงไขกระดูก!
ลู่หานก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว จึงตะโกนอย่างบ้าคลั่งไปทางที่หลี่หย่วนเต้าหายไป
"ท่านผู้วิเศษ ไม่ต้องเปลืองแรงตะโกนหรอก"
"พวกคนระดับนั้นน่ะ ไม่มีทางสนใจชีวิตของมดปลวกอย่างพวกเราหรอก"
"ยอมรับชะตาเถอะ!"
ฉู่เสี่ยวอวิ้นที่ขาหักทั้งสองข้างถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง "เมื่อกี้คุณลืมไปแล้วเหรอ ที่ฉันเป็นแบบนี้ ก็เพราะคุณไม่สนใจชีวิตฉันแล้วลงมือทำร้ายฉันไม่ใช่เหรอ?"
ทันใดนั้นลู่หานก็เงียบลง หันกลับไปมองสภาพน่าเวทนาของฉู่เสี่ยวอวิ้น แล้วก็พูดไม่ออก
เขาก้มหน้ามองศพลูกสาวบนพื้น แล้วจมลงในความเงียบ
"ใครบอกว่าฉันไม่สนใจ?"
"ฉันเองก็ถือว่าเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง!"
"ส่วนที่คุณบอกว่าฉันฆ่าลูกสาวคุณ ฉันไม่ได้ฆ่าลูกสาวคุณ..."
ในตอนนั้นเอง เสียงเรียบ ๆ เย็น ๆ ก็ดังขึ้นในความว่างเปล่า
หลี่หย่วนเต้าพาเสวี่ยหลิงจื่อและจีหงเหยียนกลับมาอีกครั้ง มาปรากฏตัวต่อหน้าทั้งสองคนในพริบตา
"คุณ..."
เมื่อเห็นหลี่หย่วนเต้าและคนอื่น ๆ กลับมา ฉู่เสี่ยวอวิ้นกับลู่หานก็เปลี่ยนสีหน้าทันที
"แก...แกฆ่าลูกสาวฉัน แล้วยังจะเอายังไงอีก?"
"ยังไงเสี่ยวเสี่ยวก็ตายไปแล้ว ตระกูลลู่ของฉันก็เหลือแต่ชื่อ คุณฆ่าฉันเถอะ! ฉันจะไปอยู่กับลูกสาว..."
ลู่หานเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตระหนก ตะโกนด้วยความกลัว
หลี่หย่วนเต้าส่ายหัวแล้วพูดว่า "ฉันไม่ได้ฆ่าลูกสาวคุณ!"
"คุณชายหลี่ ฉันเป็นคนลงมือเอง!"
"ฉันไม่แน่ใจว่าเขาเป็นพวกเดียวกับม่ออู๋ชี่หรือเปล่า เลยลงมือไปโดยไม่ทันคิด พลั้งมือตีพวกเขาตาย"
จีหงเหยียนที่อยู่ข้าง ๆ พูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์