"เด็กน้อย บอกว่าแกไม่มีสมอง แกก็ไม่มีสมองจริง ๆ!"
กู่จิงโกรธจนขำ ระงับไม่อยู่ตวาด: "บางคำพูด มั่วไม่ได้ แล้วแกยังพูดต่อหน้าข้าเสียดัง ๆ เก่งจริงนะเจ้า! ข้าอายุร้อยกว่าปี ช่วยคนมานับไม่ถ้วน ไม่เคยรับผลประโยชน์จากใคร! ข้าภูมิใจในความซื่อสัตย์สุจริตของตัวเอง ไม่เคยเห็นแก่ลาภยศ!"
"เด็กน้อย ตอนนี้แกจะมาใส่ร้ายข้าแบบนี้รึ?"
ฉินซูใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย: "ท่านนี้คือ..."
"หมอเทวดาโบราณแห่งเขาคูจินซาน..."
เฉินจิ่งเทียนรีบอธิบาย
พอรู้ว่าคนผู้นี้คือกู่จิง ฉินซูสีหน้าเปลี่ยนไป ดุดันทันที: "เหยียนชี เธอพูดอะไรออกมา! ไปขอโทษหมอเทวดาโบราณเดี๋ยวนี้!"
"แม่ ฉันพูดความจริงนะ ไม่งั้นลองคิดดูสิ ฝีมือแพทย์ของหลี่หย่วนเต้าจะเหนือกว่าหมอเทวดาโบราณได้ยังไง?"
เฉินเหยียนชีไม่ยอมแพ้ ตะโกนลั่น
"โง่!"
หลี่หย่วนเต้าพ่นคำสองพยางค์ แล้วหมุนตัวเดินจากไป ไม่สนใจเฉินเหยียนชีที่กรีดร้องอยู่ข้างหลัง
กู่จิงและคนอื่นอยากส่งตาม แต่ตามไม่ทันฝีเท้าหลี่หย่วนเต้า
ตอนเช้าตรู่ ฟ้าสว่างเต็มที่แล้ว
หลี่หย่วนเต้าตรงกลับไปที่บ้านสวนไป่เหอ
นับจากนี้วิลล่าหลังนี้เป็นของเขา!
ในห้องนั่งเล่น
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยนั่งเหม่ออยู่คนเดียว พอเห็นหลี่หย่วนเต้ากลับมา นางก็หน้าบูด: "พี่ต้าเหว่ย ฉันตีเหยียนชี ฉันผิดหรือเปล่า? เธอจะเกลียดฉันไหม ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ..."
"เธอไม่ผิด แถมทำถูกแล้ว!"
"เธอมันสมองมีปัญหา ควรโดนตีตั้งแต่แรก"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า ปลอบ: "อย่าคิดมาก พักผ่อนก่อนเถอะ พรุ่งนี้พวกเรายังต้องไปมหาวิทยาลัยด้วยกัน"
"จริงสิ ป้าฉินเป็นยังไงบ้าง?"
"พี่ต้าเหว่ย พี่ต้องช่วยป้าฉินนะ! ต่อให้เหยียนชีจะเป็นยังไง แต่ป้าฉินไม่ผิด..."
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยเงยหน้าขึ้น รีบบอก
หลี่หย่วนเต้ายิ้ม: "สบายใจได้ ป้าฉินฟื้นแล้ว แล้วเดี๋ยวพวกเขาก็ออกจากโรงพยาบาลกลับมา"
"เย้ ดีจัง!"
"พี่ต้าเหว่ย ขอบใจนะ!"
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยดีดตัวขึ้นด้วยความตื่นเต้น กอดหลี่หย่วนเต้าเป็นพัลวัน หอมแก้มเขาฉาดใหญ่
หลี่หย่วนเต้าพูดไม่ออก: "ดีนะไม่มีใครอยู่ ไม่งั้นเข้าใจผิดใหญ่แน่!"
"แหวะ แหวะ... ฉัน... ฉันแค่ตื่นเต้นเกินไป..."
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยหน้าแดงก่ำ ทำตัวไม่ถูก