ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของว่านเทียนเจวี๋ย!
ได้ยินคำนี้
หลูไค่สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก หัวใจจมดิ่งลงสู่หุบเหวอีกครั้ง
เมื่อครู่ หวงเจียว เพิ่งจะรัวต่อยว่านเทียนเจวี๋ยไปยกใหญ่ หน้าตาของอีกฝ่ายตอนนี้ยังบวมเป่งเหมือนหัวหมูอยู่เลย!
แถมเขายังแอบอ้างชื่อของตวนมู่ฉิง ข่มขู่จนอีกฝ่ายดูไม่ได้
อารมณ์ของอีกฝ่าย จะดีได้ยังไง?
คิดได้ดังนั้น หลูไค่รีบคลานไปคุกเข่าต่อหน้าว่านเทียนเจวี๋ย พลางโขกศีรษะรัวๆ: "ท่านว่าน ข้าน้อยผิดไปแล้ว! ผิดจริงๆ! ท่านยกโทษให้ข้าเถอะ! ข้าไม่ควรไปวางมาดใส่ท่าน เมื่อกี้ควรขอขมาท่านเสียดีๆ!"
เพียงแต่
ว่านเทียนเจวี๋ยได้แต่หัวเราะเยาะ มองเขาปร๊าดเดียว แล้วไม่สนใจ หันไปทางหม่าควง แล้วยิ้ม: "ท่านควง ช่างใจกว้างนักนะ! หมอนี่แอบอ้างชื่อพี่ฉิงวางมาด แต่ท่านกลับไม่เอาความ!"
หม่าควงส่ายหน้าเล็กน้อย โบกมือยิ้มๆ: "นายก็รู้จักนิสัยพี่ฉิง อย่าไปฟังที่ใครๆบอกว่าเธอโหดเหี้ยม แต่จริงๆแล้วหลายครั้ง เธอก็ใจดีมาก ไอ้ตัวตลกกระจอกๆแบบนี้ แค่แอบอ้างเป็นเพื่อนของเธอ แถมฉันยังโทรไปหาเธอด้วยตัวเอง พี่ฉิงอาจจะคิดว่าฉันทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ซึ่งทำเอาเธอไม่พอใจง่ายๆนะ!"
"อีกอย่าง เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องขัดแย้งระหว่างท่านเจ้าสำนักว่านกับพวกมัน ฉะนั้นไอ้หมอนี่ ยังไงก็ยกให้ท่านจัดการดีกว่า! ถ้าความโกรธของท่านว่านยังสงบไม่ลง ถึงตอนนั้น หม่าคนนี้ค่อยมาจัดการ!"
"ฮ่าๆๆ...ดี!"
"ขอบคุณท่านควงมาก!"
ว่านเทียนเจวี๋ยหัวเราะลั่น พลางพยักหน้า แล้วกัดฟันกรอด ตวาดอย่างโมโห: "แม่งเอ๊ย ไอ้บ้านี่วางมาดเก่งจริงๆ เมื่อกี้ทำเอาข้าตกใจแทบตาย! ข้าไม่เคยดูไม่ได้ขนาดนี้มาก่อน เกือบฉี่ราดเลยด้วยซ้ำ!"
หม่าควงส่ายหน้า ถอนหายใจ: "พวกเราก็เป็นเซียนเก่ากันทั้งนั้นแล้ว! อายุมากขึ้น ความกล้าดันลดน้อยลงตามไปด้วย ไม่เหมือนตอนนั้นที่กล้าทำไม่กลัวอะไรอีกแล้ว..."
ว่านเทียนเจวี๋ยถอนหายใจเฮือกหนึ่ง: "นี่ไม่ใช่เรื่องขี้ขลาดหรอกนะ! จริงๆแล้ว ถ้าหมอนั่นเป็นเพื่อนของพี่ฉิงจริงๆ และเราทำให้พี่ฉิงไม่พอใจขึ้นมา ข้าก็คงต้องตัดมือตัวเองข้างนึงไปขอขมาพี่ฉิงแล้ว! โชคดี โชคดีจริงๆ..."
ฟังสองคนคุยกัน