เมื่อได้ยินคำสั่ง
ซูจาเตรียมลงมือแล้ว จะลากหลู่ข่ายไปจัดการที่ซอยด้านหลังบาร์
หลู่ข่ายกลัวแทบฉี่ราด ดิ้นรนไม่หยุด ตะโกนลั่นว่า "ท่านว่าน ข้าน้อยผิดไปแล้ว ผิดไปแล้วจริง ๆ! เป็นเพราะข้าน้อยตาถั่วไม่รู้จักฟ้าสูง ขอท่านโปรดไว้ชีวิตข้าน้อยสักครั้งเถิด! นอกจากผู้หญิงสองคนนี้แล้ว ข้าน้อยยังมีเพื่อนนักศึกษาหญิงคนอื่น ๆ อีก งามกันทั้งนั้น! ท่านเลือกได้ตามใจ! ข้าน้อยตัดสินใจแทนได้ ข้าน้อยตัดสินใจแทนได้ ขอท่านอย่าหักขาข้าน้อยเลย! แล้วต่อจากนี้ทรัพย์สมบัติตระกูลหลู่ทั้งหมด ก็จะเป็นของท่านว่าน ข้าน้อยจะเป็นหมาของท่านว่าน คอยรับใช้ทุกเมื่อ!"
คำพูดนั้นทำเอาคนในเหตุการณ์ตกตะลึงไปชั่วขณะ
แม้แต่ซูจาที่กำลังลากเขาอยู่ ก็ยังชะงักมือลงอย่างไม่รู้ตัว
"หลู่ข่าย แก... แกนี่มันไร้ยางอายถึงขีดสุดจริง ๆ!"
หวงเจียวนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วตะโกนลั่นด้วยความโกรธและอับอาย
ในดวงตาเธอฉายแววผิดหวัง ผิดหวังในตัวหลู่ข่ายอย่างสุดซึ้ง
ก่อนหน้านี้ที่หลู่ข่ายคุกเข่า เธอก็รู้สึกผิดหวังมากอยู่แล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าหลู่ข่ายจะไม่ได้มีเพียงกระดูกอ่อน หากแต่ยังไร้เส้นแบ่งใด ๆ ส่วน... เขาไม่มีเส้นแบ่งใด ๆ อยู่แล้ว ต่อหน้าเธอตอนนี้ เขากลับไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้!
แม้แต่หม่าควงและว่านเทียนเจวี๋ยที่ผ่านโลกมามาก ก็ยังอดตะลึงไปชั่วขณะไม่ได้
ไอ้หมอนี่ ทำเก๊กเก่งแท้ ๆ แต่ที่ไหนได้กลับไร้ยางอายถึงเพียงนี้ แถมยังไร้ซึ่งศักดิ์ศรีแม้แต่น้อย เพื่อตัวเอง เพื่อเอาชีวิตรอด ถึงกับดึงเพื่อนนักศึกษาหญิงที่อยู่เบื้องหลังมารับเคราะห์แทน!
หากเป็นยุคสงคราม หลู่ข่ายนี่คงเป็นยอดกบฏขั้นหนึ่ง หาคู่ต่อสู้มิได้!
เมื่อตกตะลึงกันไปพักใหญ่ กลุ่มเพื่อนนักศึกษาหญิงที่อยู่ด้านหลัง ก็ระเบิดอารมณ์ขึ้นทันที
"หลู่ข่าย ไอ้สารเลวต่ำช้า แกมีสิทธิ์อะไรมาดึงพวกเราเข้าไปด้วย!"
"ไอ้ขี้แพ้เอ๊ย ไร้ยางอายที่สุด!"
"หลู่ข่าย ถือว่าฉันดูแกผิดไป! แล้วที่แกฝืนทำเป็นเก่ง ไม่มีความสามารถ มาทำเก๊กอะไรให้วุ่นวาย พวกเราเดือดร้อนเพราะแกแล้ว..."
"ผู้ชายน่ารังเกียจจริง ๆ เพื่อเอาชีวิตรอดตัวเอง ถึงกับจะขายพวกเราทั้งหมด!"
……
"ไอ้กุ้งแห้ง!"
พวกแกสิไอ้พวกกุ้งแห้ง!