ข้างนอก
หลี่หย่วนเต้าที่ยังฟันดาบทำครัวอย่างมันเขื่องนั้น ไม่รู้เลยว่าการที่ตัวเองเดินฟันพวกเด็กแสบกุยฮว่ออย่างสบายอารมณ์ ทำให้ฮวงเหิงและคนอื่นเข้าใจผิดว่าเขาฝึกวิชาต่อสู้สังหารบางอย่างมา
เขาหายตัวไปจากโลกมนุษย์ ผ่านการบำเพ็ญทุกข์ทรมานถึงสองหมื่นปี!
ตอนนี้ระดับการฝึกฝนเรียกได้ว่าสะท้านปฐพี ไร้ผู้เทียมทานในหล้า
เขาแค่ต้องดีดนิ้วทีเดียว ก็มากพอจะให้พวกเด็กแสบกุยฮว่อมลายเป็นเถ้าธุลี!
แต่สถานการณ์ตรงหน้า
เขาไม่ได้ใช้ระดับการฝึกฝนใดๆ เลย แค่อาศัยพลังกายและความเร็วเนื้อหนังล้วนๆ ก็หลบเลี่ยงการโจมตีของเด็กแสบกุยฮว่อทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย
แค่ผ่านไปสองนาที
พวกเด็กแสบกุยฮว่อก็ล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น ส่งเสียงร้องโหยหวนน่าสังเวช
มือเท้าพวกมันถูกสับขาดหมดทั้งชุด กลายเป็นหมูถังแบบนั้น
พื้นดินเต็มไปด้วยเลือดที่ไหลนอง คละเคล้าด้วยชิ้นส่วนแขนขา ภาพตรงหน้าน่าสะพรึงกลัวยิ่ง
พวกเด็กแสบกุยฮว่อ เลือดยังไหลไม่หยุด ถ้าไม่ได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที ก็มีทางเดียวคือความตาย!
จางจื่อเฉียงที่ไม่ได้ออกหมัดตามไปตั้งแต่แรก ยืนอยู่ไม่ไกล มองภาพตรงหน้าตาแข็ง ใบหน้าที่บึ้งตึงด้วยโทสะกลายเป็นเยือกแข็ง สองตาเบิกค้าง ทั้งคนจมอยู่ในภวังค์งุนงง
ตอนนี้หลี่หย่วนเต้าหยุดมือ แนวสายตาตกลงมายังจุดที่ยืน จางจื่อเฉียงตัวสั่นเทาทั้งร่าง ไม่รู้ตัวว่าก้าวถอยหลัง เอ่ยอย่างตื่นกลัว "แก... แก... อย่าเข้ามานะ!"
หลี่หย่วนเต้าถือดาบทำครัวในมือ ก้าวย่างเข้าไป หัวเราะ "นายไม่ใช่อยากเล่นหรอกรึ? เล่นให้ถึงที่สุดกันเลย! อย่าบอกว่าเล่นไม่เป็นนะ!"
"อ๊าก..."
"พี่เขยช่วยด้วย!"
จางจื่อเฉียงขวัญหนีดีฝ่อ ณ ตอนนี้รอยยิ้มบนใบหน้าหลี่หย่วนเต้า เปรียบประหนึ่งรอยยิ้มของมารร้ายจากขุมนรก น่าสะพรึงสยองขวัญ
เขารีบหันหัววิ่งไปทางเหลียงปิน "พี่เขย ช่วยผม ช่วยผมด้วย!"
หลี่หย่วนเต้าเดินตามไปไม่เร่งไม่รีบ ระหว่างนั้นเอ่ย "เมื่อครู่ยังเหิมเกริมอยู่เลยไม่ใช่หรอ? ไม่ใช่อยากเล่นหรอกรึ? ตอนนี้กลัวไปแล้วล่ะสิ?"
ชั่วขณะนั้น น้ำเสียงเขาสงบนิ่งยิ่ง แฝงความเฉยเมยที่ทำให้คนเย็นวาบทั้งร่าง