เห็นซ่งอี้ก้มหน้าก้มตาอย่างนั้น ส่วนเจี่ยนสิงเฉินฝั่งตรงข้ามก็โอหังนัก หลี่หย่วนเต้าก็พลุ่งพล่านด้วยเจตนาฆ่าในใจแล้ว
แต่หลี่หย่วนเต้าก็แอบพยักหน้าเงียบๆ
น้องชายของซ่งซิวเหยียนคนนี้ นิสัยไม่เลว พอไว้ใจได้
เดี๋ยวจะช่วยทวงศักดิ์ศรีคืนให้ดีๆ
ไม่เสียแรงที่อีกฝ่ายเรียกเขาว่าพี่เขยปากต่อปาก
ไอ้หนุ่มนี่นับว่ายืดหยุ่นเป็น แต่ใช่ว่าจะกลัวตาย
ถ้ากลัวตายจริง ป่านนี้ก็คงส่งตัวเขาออกไปแล้ว เอาตัวรอดเอง!
ส่วนเจี่ยนสิงเฉินนั่น ดูแวบเดียวก็รู้ว่าที่มาไม่ธรรมดา ไม่งั้นคงไม่ทำให้คนหัวแข็งอย่างซ่งอี้ยอมทรุดลงกับพื้นง่ายๆ แบบนี้หรอก
แต่พอคิดอีกที
นี่ก็เป็นทางเอาตัวรอดของพวกที่คลุกคลีอยู่ในยุทธภพ
ต่อหน้าคนอ่อนแอ ก็วางมาดเหยียบจมูกใครก็ได้
ต่อหน้าคนแข็งแกร่ง ก็ต้องก้มหัวยอมสยบ อดทนอดกลั้น รักษาชีวิตไว้
แบบนี้ถึงจะอยู่ได้นาน!
ไม่มีอะไรต้องขายหน้า!
สถานการณ์แบบนี้ ต่อให้เป็นในโลกเซียนก็เหมือนกัน!
เจอผู้ฝึกรนที่ระดับการฝึกฝนสูงกว่าจนน่าหวาดกลัว ผู้ฝึกตนคนไหนจะไม่คุกเข่าหมอบกับพื้น อกสั่นขวัญหาย?
บางคนถึงขั้นยอมเป็นข้ารับใช้ผู้แข็งแกร่ง!
ฉะนั้นฉากที่ซ่งอี้คุกเข่าลงกับพื้นตอนนี้ เขาเลยไม่เห็นมีอะไรน่าตลกหรือขายหน้า
แค่ว่า
หลี่หย่วนเต้าคิดว่ามันไม่จำเป็น เขาจัดการเรื่องนี้ได้!
“ฮ่าฮ่าฮ่า…”
“ซ่งอี้ แกก็มีวันนี้ด้วยเหรอ!”
“หมาเห่าของแกเนี่ย มองแล้วสบอารมณ์ ฟังแล้วสบายหู!”
ด้านข้าง เฉินเฟินขวงคู่ปรับตลอดกาลของซ่งอี้ เห็นซ่งอี้ทั้งคุกเข่าทั้งหมาเห่าอย่างน่าอนาถ ก็อดกลั้นไม่ไหวระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น
หน้าซ่งอี้เขียวๆ ขาวๆ สลับกัน ฟันแทบจะบดแตก
เขากับเฉินเฟินขวงสู้กันมายาวนานเกินไป
ต่างไม่เคยยอมใคร
ตอนนี้ถูกเฉินเฟินขวงจ้องมองขณะคุกเข่าขอชีวิต น่าอายจนอายจะตาย
แต่พอคิดถึงว่าทำเพื่อพี่เขยหลี่หย่วนเต้า เพื่อพี่สาวซ่งซิวเหยียน เขาก็รู้สึกว่าคุ้มแล้ว!
เขาไม่สนใจความเหิมเกริมของเฉินเฟินขวง พูดต่ออย่างร้องขอ: “คุณชายเจี่ยน ท่านว่ามองเรื่องนี้ให้ผ่านไปดีไหม? พี่เขยผมไม่ได้ตั้งใจนะ!”
โครม!