จู่ๆ ข้อมือก็ถูกคว้าไว้ ทำให้เฉินเฟินขวงชะงักงัน
เขาไม่คิดเลย
ว่าจะมีใครกล้าขัดขวางการลงมือของเขา
เขาเบนสายตาไปมองหลี่หย่วนเต้าที่ยืนอยู่ข้างเสี่ยวเชียน สีหน้าหม่นหมองจนแทบหยดน้ำได้
เขาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ: "ไอ้หนู แกจะออกหน้าแทนนางรึ? หรือคิดจะเล่นบทฮีโร่ช่วยสาว? แกอยากตายชัดๆ!"
หนุ่มๆ หลายคนที่ยืนหลังเฉินเฟินขวงต่างก็เงยหน้ามองด้วยความงุนงง
ในสายตาพวกเขา การกระทำของหลี่หย่วนเต้านั้นไม่ต่างอะไรกับการหาที่ตาย!
"เจ้าหนุ่ม แกนี่มันกล้าจริงๆ!"
"ฮ่าๆ... ขำจะตาย กล้าดียังไงมาเล่นฮีโร่ช่วยสาวต่อหน้าพวกเรา! เดี๋ยวก็ได้เห็นมันคุกเข่าขอขมา!"
"ผู้ชายนะ ถ้าอยู่ต่อหน้าสาว ก็ต้องทำเป็นเก่ง จะเอาหน้าไว้ก่อนน่ะสิ เดี๋ยวก็ได้ร้องไห้..."
เสียงซุบซิบของพวกนั้นทำให้เสี่ยวเชียนยิ่งตื่นตระหนกไม่รู้จะทำอย่างไร
"พี่เต้า เขาเป็นคนของ.. สมาคมเจ๋อเทียน... เป็นประธานน้อยของสมาคมเจ๋อเทียน... รีบปล่อยมือเถอะ!"
เสี่ยวเชียนรีบหันไปพูดกับหลี่หย่วนเต้าด้วยความร้อนรน
สำหรับสมาคมเจอเทียนที่เป็นแก๊งในโลกยุทธภพใต้ดินนี้ เธอเองก็พอได้ยินข่าวคราวมาบ้าง
พวกเขาเป็นกลุ่มที่คนธรรมดาอย่างพวกเธอไม่อาจหาเรื่องใส่ตัวได้
ไม่น่าเลยที่จะมาเจอคุณชายน้อยของสมาคมเจอเทียนที่นี่ โชคร้ายแท้ๆ!
หลี่หย่วนเต้าปล่อยมืออีกฝ่าย แล้วกล่าวอย่างไม่ยี่หระ: "งั้นเรอะ? ไม่เคยได้ยิน!"
"หึหึ... ยัยนี่เรียกพี่ๆ ไม่ขาดปาก สบายใจดีใช่ไหมล่ะ?"
"แกไม่เคยได้ยินชื่อฉันก็ไม่เป็นไร หลังจากคืนนี้ ฉันจะทำให้แกจดจำไปจนวันตาย"
เฉินเฟินขวงกัดฟันพูด: "ไอ้สัตว์ แกคุกเข่าลงเดี๋ยวนี้ พอฉันอารมณ์ดีแล้ว อาจจะปล่อยแกไปก็ได้ ไม่อย่างนั้น... เดี๋ยวฉันจะสับแกเป็นชิ้นๆ เอาไปให้หมากิน!"
เสี่ยวเชียนตกใจจนหน้าซีดเผือด รีบอ้อนวอน: "คุณชายเฉิน ขอโทษค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ... เป็นความผิดของดิฉันเอง! ดิฉันยอมค่ะ ยอม... ดิฉันยอมไปดื่มด้วยกับคุณชายเฉิน!"
"หึหึ ไอ้ตัวดีนี่พอรู้ฐานะและที่มาของพวกเราแล้ว ก็รีบคลานเข่ามาประจบเลย"