กลับไปยังวิลล่าบนเขาตะเกียง
ซ่งอี้ที่กำลังขับรถยังตื่นเต้นจนสงบอารมณ์ไม่ได้
มือทั้งสองข้างที่จับพวงมาลัยสั่นไม่หยุด ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นถึงขีดสุด
"เลิกสั่นได้แล้ว!"
"เผลอแป๊บเดียวเดี๋ยวก็ตกคูน้ำข้างทางหรอก ระวังเสียชีวิตเอา"
หลี่หย่วนเต้ามองซ่งอี้ที่ยังไม่ทันหายตื่นเต้น ก็อดบ่นไม่ได้ "ถึงฉันจะหมอเก่ง ช่วยนายได้ แต่ก็อย่าเอาชีวิตมาเล่นนะ! ถ้านายมีอะไรพิเศษจนฉันช่วยไม่ได้ล่ะ?"
"ฮี่ฮี่…"
"พี่เขย สุดยอดไปเลย! สุดยอดมาก!"
"ให้ตายสิ… ฉันซ่งอี้มันมีบุญอะไรถึงได้มาเป็นน้องเมียพี่! สุดยอด สุดยอดระเบิดระเบ้อเลย!"
ซ่งอี้หันมามองบ่อยๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความเคารพเลื่อมใส ตะโกนยกยอไม่หยุด "พี่เขย ต้องรับคำนับของผม! ต่อไปผมจะเป็นลูกน้อง เป็นเด็กเดินตามพี่!"
"ไมเป็นโล้เป็นพาย!"
"ฉันแค่ลงมือเบาๆ เท่านั้น ที่พวกนั้นไม่ใช่คู่มือ ไม่ใช่เพราะฉันเก่งเกินไป แต่พวกนั้นอ่อนเกินไป…"
หลี่หย่วนเต้าพูดพลางเบ้ปาก
ซ่งอี้เบิกตากว้าง สุดท้ายส่ายหัวไม่หยุด "พี่เขย เก่งแถมยังถ่อมตัวอีก! อะไรคือพวกนั้นอ่อน? ก็พี่เก่งเกินไปต่างหาก! สุดยอดระเบิดเลย ปรมาจารย์ใหญ่ขั้นเหนือธรรมชาติ! พี่เป็นถึงปรมาจารย์ใหญ่ขั้นเหนือธรรมชาติ! แข็งแกร่งที่สุดใต้ระดับจอมยุทธ์อู่หวัง! พรสวรรค์พี่เนี่ย… โอ้ย ปีศาจ ก็คือปีศาจ!"
หลี่หย่วนเต้ายักไหล่ พลางพูดอย่างจนใจ "พอเถอะ ตั้งใจขับรถ กลับไปนอนดีๆ!"
"จะให้นอนหลับได้ยังไง?"
"ถ้าพ่อผมรู้ว่าพี่เขยเก่งขนาดนี้ คงบ้าแน่!"
"ว่าแต่ พี่สาวพี่รู้ไหมว่าพี่เก่งขนาดนี้?"
ตอนนี้ซ่งอี้พูดไม่หยุดปากเลย พูดต่ออีกว่า "เฮ้อ ถ้าพูดถึงคนที่เจ๋งที่สุดก็คือพี่สาวผม! ไม่รู้ไปเอาพี่เขยผู้ชายในฝันไร้เทียมทานแบบนี้มาได้ยังไง!"
ฟังที่เจ้าหมอนี่พล่าม หลี่หย่วนเต้าได้แต่ส่ายหัวไม่หยุดอย่างจนใจ พูดว่า "กลับบ้าน นอนดีๆ เถอะ! ตื่นเช้ามาฉันยังต้องไปบ้านเล้ง! แน่นอนถ้านายไม่กลัว ก็ขับรถให้ฉันต่อก็ได้!"
"พี่เขย ไปบ้านเล้งทำอะไร?"
ซ่งอี้ตาโต พลางถามอย่างประหลาดใจ